Nee hè…

spiegel / Inge Spaan

Beeld Theo Kock

Op deze plek verhalen schrijvers, journalisten en publicisten over een persoonlijke ervaring met de gezondheidszorg en houden zo zorgprofessionals een spiegel voor. Inge Spaan is auteur van psychologische thrillers.

‘Mag ik iets heel anders vragen?’ Ruim 10 jaar geleden zat ik met mijn peuter­dochter in de spreekkamer van de kinderarts. De reden waarvoor ze was doorverwezen was inmiddels voldoende besproken.

‘Natuurlijk, u mag alles vragen’, zei de kinderarts.

Ik vertelde waardoor ik vermoedde dat mijn dochter de laatste tijd minder energie had en de kinderarts besloot haar bloed te controleren. Omdat het spreekuur uitliep, was de bloedafname echter al gesloten. ‘Ik prik zelf wel even, dan hoeft u morgen niet extra terug te komen met haar.’

Terwijl hij uit de rug van haar hand bloed afnam, gaf hij mij een advies. ‘U moet dit goed onthouden, mevrouw, want ik ga volgend jaar met pensioen. Mocht in de toekomst om dezelfde reden bij uw dochter bloed worden afgenomen, zeg dan altijd dat men niet alleen het Hb controleert, maar ook het ferritinegehalte.’

Pensioen?, dacht ik. Nee, hè… ‘Ferritine’, zei ik in plaats daarvan. ‘Ik zal het onthouden.’

‘Er zijn namelijk verschillende soorten bloedarmoede’, legde hij uit. ‘En het ferritinegehalte kan te laag zijn terwijl het Hb nog voldoende is.’ Precies dit bleek het geval en na het voorschrijven van een ijzerpreparaat, was mijn dochter snel weer de oude.

In 2015 ging de kinderarts inderdaad met pensioen. De behandeling van mijn dochter was inmiddels afgesloten. Gelukkig maar, dacht ik.

‘Als onze huisarts maar niet ook met pensioen gaat’, zei ik later die week tegen mijn man. Hoewel ik niet goed ben in het schatten van leeftijden, zag ik daar toch een risico.

‘Als onze huisarts maar niet ook met pensioen gaat’

Mijn eerste kennismaking met deze huisarts was toen ik achttien was. Hij kwam als waarnemer tijdens een avonddienst – er was in onze regio nog geen huisartsenpost – bij mijn ouders thuis, waar ik ziek in bed lag. De volgende ochtend om 8 uur ging de deurbel.

‘Mijn dienst is afgelopen, maar ik wil nog even zelf zien hoe het met haar gaat’, zei de huisarts tegen mijn ouders. Hij stuurde me naar het ziekenhuis.

Het feit dat hij op eigen initiatief een tweede keer langskwam, maakte indruk. Toen ik verhuisde naar het dorp waar hij zijn praktijk had, dacht ik niet na of er nog andere praktijken zouden zijn.

In 2020 kondigde hij zijn pensioen aan. Er kwam een nieuwe huisarts, en zonder die te kennen dacht ik opnieuw: ‘Nee, hè…’

‘Er kwam een nieuwe huisarts, en zonder die te kennen dacht ik opnieuw: ‘Nee, hè…’

Die gedachte houdt me bezig. Want inmiddels heb ik onze nieuwe huisarts een paar keer gezien. Is zij minder kundig? Natuurlijk niet. Is ze minder vriendelijk dan? Helemaal niet. Alleen omdat onze oude huisarts ons altijd goed had geholpen, baalde ik van zijn pensioen.

Ik kan me zo voorstellen dat ‘nieuwe (huis)artsen’ in hun spreekkamer door patiënten regelmatig worden vergeleken met hun voorganger. Als u dat herkent, wil ik u zeggen: het is niet negatief bedoeld, maar vooral een compliment aan uw oud-collega. Desondanks lijkt het me lastig, vervelend of zelfs irritant, en ik kan me goed voorstellen dat ú dit keer degene bent die denkt: ‘Nee, hè…’

Inge Spaan (1980) is auteur van psychologische thrillers. Het idee voor haar meest recente thriller De huisarts (juni 2025) ontstond toen haar huisarts zijn pensioen aankondigde. Het boek werd door Mezza’s boekenpanel verkozen tot Mezza Boek van de Maand.

Delen