Perenijsje
Op deze plek verhalen schrijvers, journalisten en publicisten over een persoonlijke ervaring met de gezondheidszorg. Zo houden ze zorgprofessionals een spiegel voor. In deze aflevering: Kasper van Kooten.
Ik weet niet zo goed of ik hypochonder ben of niet, omdat ik gelukkig nog nooit iets ernstigs heb gehad. Als je constant kampt met ernstige zaken is er waarschijnlijk niet eens tijd om hypochonder te zijn. Of word je juist hypochonder omdát je nog nooit iets hebt gehad? Herken je iets? Spiegel jij je weleens aan hypochonders en helpt dat?
Ik pluk de dag eigenlijk altijd zo hard dat ik geen tijd over heb om te bedenken dat ik iets zou kunnen hebben of krijgen, al ben ik nu dus wel bang dat ik de volgende keer een kunstknie moet. Maar da’s meer feitelijk dan hypochondrisch.
Toen ik 19 was, scheurde ik met skiën mijn meniscus en sindsdien is het gedoe. Mijn geliefde voetbalsport is sindsdien niet echt meer mogelijk op top-onderbondniveau en het hele tweede seizoen van All Stars (de serie) liep ik op krukken en kon ik niet meedoen met de rest, wat sowieso al moeilijk was omdat ik er een jaar later bij kwam (in het verhaal). Een linker buitenbeentje dus. Altijd gebleven. Herkenbaar, niet meer kunnen doen wat je het liefste doet? Is die frustratie blijvend of slijt die, net als je gewrichten?
In drie decennia ben ik nu drie keer geopereerd aan mijn linkerknie. Voor de operatie van vandaag zei de orthopedisch chirurg tegen me: “Je bent te jong voor een kunstknie.” Dat was een even groot compliment als rotopmerking. En nu zit ik met mijn slechte knie in een spagaat over wat mijn sportende toekomst nog kan worden. Ik heb altijd grote plannen.
Ik was onder narcose en da’s een voordeel; dan praat ik er niet doorheen
Tot overmaat van vrolijke ramp werd vanmorgen bij de intake door dezelfde arts aan mij gevraagd of ik er bezwaar tegen zou hebben om op de kinderafdeling te liggen. Dat was omdat er nog tachtig mannen (die te jong voor kunstknieën waren) lagen te wachten op een poliklinische ingreep. De afdeling was vol, velen met mij dus.
Vanwege mijn jeugdige uitstraling – denk ik – werd mij als enige gevraagd of ik bezwaar tegen de kids-afdeling zou hebben. Mijn antwoord was dat ik het geweldig zou vinden. “Waarom?”, vroeg de arts. “Omdat kinderen niet zo klagen als volwassenen”, was mijn oprechte antwoord. Dat moest hij direct beamen.
De operatie verliep vlot (ik was onder narcose en da’s een voordeel; dan praat ik er niet doorheen) en toen ik wakker werd, lag ik op een totaal verlaten kinderkamer tussen de gekleurde houten blokken, een poppenkast en een telraam. Ik vond het jammer dat er geen kinderen waren. Tegen de verpleegkundige zei ik dat ik gedroomd had over een perenijsje. Ze vertelde dat ik er al drie op had. Die waren over. Ze hadden geen kind aan me gehad, knipoogde ze.
Kasper van Kooten (1971) is, naast o.a. muzikant, acteur en theatermaker, columnist en schrijver van Van Kooten en de Beat, Het wonderlijke leven van Jackie Fontanel en Karakters. In 2025 verscheen zijn boek Single, een ‘openhartig handboek’ voor wie ook op zoek is naar een blijvende relatie.



