Rottighedenreservoir
Op deze plek verhalen schrijvers, journalisten en publicisten over een persoonlijke ervaring met de gezondheidszorg. Zo houden ze zorgprofessionals een spiegel voor. In deze aflevering: Fenna Riethof.
Dat derde jaar was ons beste tot dusver. Minder ruzie. Inmiddels wist ik welke onderwerpen ik beter kon vermijden. Het asielbeleid, bijvoorbeeld, en de relatie zelf. Ik accepteerde eindelijk dat ik mijn vriend niet zou veranderen – hij bepaalde echt zélf wel na hoeveel wijntjes hij achter het stuur ging zitten. En steeds vaker lukte het me om wijselijk te zwijgen. Hij zou mijn mening toch als onzin afdoen.
En kwam er toch ruzie, dan was de hersteltijd korter. Mijn verdriet sijpelde weg naar een speciaal geopend rottighedenreservoir ergens in mijn onderbuik.
Beter dan ooit, wilde ik dus bijna zeggen toen mijn huisarts vroeg: ‘Gaat thuis alles wel goed?’ Ze had me in enkele maanden tijd vaker gezien dan alle voorgaande jaren bij elkaar. Ik had veel kleine klachten. De meest recente waren taai speeksel, droge ogen en vermoeidheid. Symptomen van het syndroom van Sjögren, merkte ze op. Een chronische auto-immuunziekte, en precies het soort reuma waar mijn zus aan lijdt. Na een urinetest kreeg ik een verwijsbrief voor vervolgonderzoek.
Kort daarna stelde de huisarts me die ene vraag – ik was voor iets anders gekomen
Trouw ging mijn vriend mee naar het bloedprikken en een extra onderzoek. Als het om fysieke pijn ging, kon ik op zijn steun rekenen. Die begréép hij. Die kende hij.
Drie weken duurde het voor de uitslag kwam. Die drie weken had ik alvast Sjögren. Het idee dat de ziekte zich steeds meer zou openbaren, was beangstigend. Ik verdiende mijn geld met schrijven. Zou dat met pijnlijke spieren en gewrichten nog kunnen? Had ik kostbare tijd verspild door drie jaar lang weinig aan mijn debuutroman te werken?
Het was geen Sjögren. De kwaaltjes waren maar kwaaltjes. Ik mankeerde helemaal niks.
Thuis zei ik: ‘Ik ga mijn boek afmaken.’ Dat moest, voordat me op een dag wél een portie ongeluk ten deel zou vallen. Mijn vriend schamperde alleen wat: hij had me dat vaker horen zeggen. Hem ontging de urgentie die erbij was gekomen.
Kort daarna stelde de huisarts me die ene vraag – ik was voor iets anders gekomen. Vriendelijk en indringend keek ze me aan. Ik opende mijn mond, sloot hem weer. En ineens voelde ik het rottighedenreservoir zitten, hinderlijk en ongemakkelijk, als een tampon die niet diep genoeg zit. Even later liep ik met een lijstje namen van psychologen terug naar huis.
Nog drie maanden verzamelde ik moed – toen maakte ik het uit. Met de relatie verdwenen de kwaaltjes. Inmiddels ligt mijn debuutroman in de winkels. Ik zou hem natuurlijk mijn huisarts cadeau moeten doen. Zij stelde op het juiste moment de juiste vraag. En had daarbij precies de juiste blik.
Fenna Riethof (1992) is schrijver en freelance journalist. Haar debuutroman Scherp onscherp, een tragikomisch verhaal over een roadtrip, complotten en ongezonde relaties, verscheen in februari bij uitgeverij Ambo|Anthos.



