Roel Polak (1985-2024)
Slapen is voor sukkels, vond kinderarts Roel Polak. Hij barstte van energie, enthousiasme en empathie. Voor patiënten en collega’s. Voor onderzoek en onderwijs. En voor familie, vrienden, feesten en de vrije natuur. Afgelopen zomer verongelukte hij tijdens een bergwandeling in de Spaanse Pyreneeën.
De sprankeling in zijn ogen, die kenmerkte Roel Polak, aldus collega-kinderarts en opleider Joost Frenkel. Polak was aanstekelijk enthousiast en diepnieuwsgierig naar alles, van microscopische uitlopers van kankercellen tot patiënten en collega’s.
“Onze allereerste weekenddienst – Roel was net als assistent gestart – was de drukste van mijn loopbaan”, vertelt Frenkel. “Roel liet zich daardoor niet van de wijs brengen. Bescheiden en doortastend deed hij alles wat nodig was. Een natuurtalent. Hij vormde het middelpunt van de assistentengroep en was een mentor voor jongerejaars.”
‘Bescheiden en doortastend deed hij alles wat nodig was’
Van 2015 tot 2020 werkte Polak als aios in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. “Tijdens zijn opleiding tot kinderarts onderscheidde hij zich op alle gebieden”, zegt Frenkel. “In onderwijs en onderzoek, maar ook met zijn uitmuntende klinische blik.” In 2017 promoveerde hij aan de Erasmus Universiteit op een onderzoek naar Molecular drivers of pediatric acute lymphoblastic leukemia.
Eenmaal specialist werd Polak fellow in het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie. Hij was bezig om, naast het klinische traject tot kinderoncoloog, een onderzoekslijn op te zetten om het micromilieu van tumoren te bestuderen. Ter verdieping van zijn baanbrekende onderzoek vertrok hij met zijn vrouw en zoontje voor twee jaar naar de Stanford University in de Verenigde Staten. Afgelopen jaar keerde hij terug in het Máxima.
Kinderarts Laura Rotte, eveneens fellow in het Prinses Máxima Centrum, ontmoette Polak in 2015. “Roel had oprecht interesse in de mensen om hem heen”, zegt ze.
“Hij maakte bijvoorbeeld net zo makkelijk een praatje met collega’s als met verpleegkundigen of schoonmakers. Dan vroeg hij niet alleen naar het werk, maar juist ook naar wat er daarbuiten speelde. Hij was een echte verbinder, die bovendien altijd net dat stapje extra voor zijn patiënten zette. Hoeveel impact hij daarmee had, bleek tijdens de herinneringsbijeenkomst die we als collega’s in het ziekenhuis voor hem organiseerden.”
‘Hij deed alles voor de volle 100 procent’
Volgens Frenkel was er geen verschil tussen Polak als dokter/onderzoeker en als mens. “Hij deed alles voor de volle 100 procent. Zijn betrokkenheid was groot. Werd een collega ernstig ziek, dan kwam hij steeds weer op bezoek, tot het einde aan toe. En daarna ook bij de nabestaanden. Roel wist van nature het juiste te doen in situaties waar geen script voor bestaat. Ook al was hij bijna dertig jaar jonger, hij was en is voor mij een groot voorbeeld.”
Roel Polaks vrouw Merel nodigt u uit om zijn leven en werk te herdenken door een donatie te doen aan het Ronald McDonald Huis Utrecht. Meer informatie: starteenactie.nl/acties/roel-polak.



