Tandarts-implantoloog Haakon Kuit staat op de wachtlijst voor een donorlever
Tandarts-implantoloog Haakon Kuit staat sinds november 2023 op de wachtlijst voor een donorlever. “Zolang het gaat, werk ik door.”

“Ik kan op elk moment dat ene telefoontje krijgen. Ook tijdens dit gesprek. Dan moet ik alles uit mijn handen laten vallen en ervoor zorgen dat ik binnen vier uur in het ErasmusMC in Rotterdam ben voor mijn transplantatie.” De Arnhemse tandarts-implantoloog Haakon Kuit (55) lijdt sinds zijn dertigste aan Primaire Scleroserende Cholangitis (PSC), een zeldzame, ongeneeslijke auto-immuunziekte die ontstekingen in de galwegen veroorzaakt.
“In het laatste jaar van mijn postgraduate-opleiding kreeg ik vage klachten”, vertelt hij. “Ik was regelmatig misselijk, moest vaak naar de wc en voelde me snel moe. Ik doe te veel, dacht ik – naast mijn opleiding en mijn werk hockeyde ik op het hoogste niveau. Na lang doormodderen ging ik toch maar naar de dokter. 1999 was het, vlak voor kerst. ‘Vermoedelijk heb je binnen 7 jaar een levertransplantatie nodig’, zei de MDL-arts tegen me.”
Onomkeerbare schade
Bij PSC ontstaan er littekens in de galwegen die daardoor steeds nauwer worden. Opgehoopt gal kan gaan lekken naar de levercellen, met mogelijk leverfalen tot gevolg. Klachten zijn pijn, jeuk, vermoeidheid en geelzucht. “Die had ik allemaal”, beaamt Kuit. “Vandaar dat werd besloten direct een ERCP te doen, een ingreep waarbij er een stent in de galwegen wordt geplaatst. Daarna voelde ik me gelukkig snel beter.”
In driekwart van de gevallen gaat PSC gepaard met een darmziekte. In het geval van Kuit: de ziekte van Crohn. Daar kreeg hij medicijnen tegen, die ook goed aansloegen.
Tot een paar jaar geleden kon je Kuit gerust als competitief beschrijven. Fanatiek ook. “Of het nu werk of sport was, ik wilde overal de beste in zijn”
Vijftien jaar lang had de derde generatie tandarts zijn klachten goed onder controle. Hij werd maat in de praktijk van zijn vader, kreeg vier kinderen en sportte fanatiek. Het doemscenario dat de MDL-arts hem had voorgespiegeld, leek dus niet uit te komen. Tot zijn klachten vanaf 2016 langzaam verergerden.
“In eerste instantie was het de Crohn die opspeelde. De ontstekingsremmers die ik slikte, bleken ineens niet goed meer te werken. Uiteindelijk leidde dat ertoe dat eerst een deel van en uiteindelijk mijn hele dikke darm moest worden verwijderd.” Vervolgens holden ook zijn leverwaarden achteruit. De onomkeerbare leverschade bleek zo ernstig, dat Kuit in november 2023 op de wachtlijst belandde voor een levertransplantatie.
Afleiding
Tot een paar jaar geleden kon je Kuit gerust als competitief beschrijven. Fanatiek ook. “Of het nu werk of sport was, ik wilde overal de beste in zijn. Na mijn operaties buffelde ik dus stug door; minder uren maken was geen optie. Met als gevolg dat ik uitgeput thuiskwam en daar niet bepaald de gezelligste persoon was. Achteraf heb ik spijt dat ik niet eerder een stap heb teruggedaan.”
Eenmaal op de transplantatielijst had hij geen keus. “De pijn en vermoeidheid worden steeds erger, dus ik moet me aanpassen. ’s Ochtends ben ik op mijn best. Daarom werk ik van 8 tot 12 in de praktijk. Daarna ga ik plat, soms een half uur, soms 3 uur. ’s Middags doe ik nog wat licht werk, zoals administratie.”
‘Ik neem meer tijd voor patiënten, stel andere vragen’
De intense vermoeidheid halverwege de dag kan hem heel plotseling overvallen. “Het is moeilijk uit te leggen als je het nooit hebt ervaren, maar het voelt alsof het licht ineens uitgaat. Soms is het zo erg, dat ik letterlijk geen stap meer kan zetten. Dan moet mijn vrouw me in de praktijk ophalen.”
Waarom blijf je in hemelsnaam werken, vragen mensen hem vaak. Over het antwoord hoeft hij niet lang na te denken. “Het is de best mogelijke afleiding. Als ik werk, ben ik even niet bezig met ziek zijn.” Hij vindt zichzelf alles behalve zielig – “van zelfmedelijden is nog nooit iemand beter geworden”. Liever kijkt hij naar wat hij nog wel kan. Dat lukt mede dankzij de steun van zijn gezin. “Zonder hen had ik het vermoedelijk minder goed volgehouden.”
Meer in balans
Na anderhalf jaar op de wachtlijst gaat zijn conditie nu wel snel achteruit. Toch maakt hij zich geen zorgen over de vraag of zijn donorlever wel op tijd zal komen. “Naarmate je toestand verslechtert, kom je hoger op de lijst. In het ergste geval zou mijn broer of een van mijn zoons een deel van hun lever kunnen doneren, maar dat wil ik liever niet. Wat als de donor daar blijvende klachten aan overhoudt? Dat zou ik mezelf nooit vergeven.”
Ernaar gevraagd vindt hij dat zijn ziektes hem zeker hebben veranderd. Als mens en als behandelaar. “Ik ben begripvoller geworden, en zachter in mijn communicatie. Ik neem meer tijd voor patiënten, stel andere vragen. Dat verdiept de relaties.
Ondanks – of misschien juist dankzij – mijn klachten is mijn leven ook meer in balans. Ik ben zo dankbaar voor mijn familie en vrienden, en voor wat ik nog wél kan. Dat heeft mijn kijk blijvend veranderd. Stel dat ik met een nieuwe lever volledig herstel – en die kans bestaat – dan ga ik nooit meer 50 uur per week werken.”
Naschrift
Eind mei 2025 heeft Haakon Kuit na 1,5 jaar wachten een nieuwe lever gekregen.





