Verslingerd aan vechtsport
portret / passie voor vechtsport
Ze zoeken hun uitdaging in de ring of op de mat. Drie collega’s over hun passie voor een vechtsport.

‘Mijn opleider is heel erg anti-kickboksen, die denkt dat het een potje knokken is’
Hilde Schutte (30) is aios kaakchirurgie, kickbokser én ringarts bij kickboksgala’s.

“Eigenlijk was handbal altijd mijn sport, maar na een proefles kickboksen tijdens mijn studententijd was ik meteen verkocht. Dat het vooral duistere types trekt, is echt allang achterhaald.
De eerste keer dat je een stoot voor je neus krijgt, blokkeer je, maar hoe gek het ook klinkt: het gaat wennen. Kickboksen heeft me geleerd gedisciplineerd te leven en kalm te blijven. Mijn coach zegt altijd: op een voetbalveld ben je met z’n elven, maar in een ring sta je er alleen voor. Bij lastige situaties zoek ik naar een zo goed mogelijke oplossing zonder dat ik over me heen laat lopen. Ik ben niet snel geïntimideerd. Ook op de ok raak ik niet in paniek als het even spannend wordt.”
Hoogste niveau
“Ruim vier jaar geleden ben ik begonnen met wedstrijden in de gewichtsklasse 61-63 kg. Begin 2025 ben ik als semiprof in de B-klasse gaan boksen. Dat ging zo goed dat ik afgelopen september de overstap heb gemaakt naar de A-klasse, het hoogste niveau. De euforie als je wint, is bijna niet te beschrijven.
Vorig jaar hebben mijn ouders voor het eerst online een wedstrijd gekeken. Mijn moeder appte meteen na afloop dat ze bang waren dat ik mijn neus had gebroken, want uitgerekend toen liep ik een bloedneus op. Dat ze hadden gekeken, was voor mij wel een teken dat ze zich erbij begonnen neer te leggen. Vooral mijn vader, die dierenarts is, heeft er namelijk nog altijd veel moeite mee: hij is heel bang voor hersenschade. Ik niet, bij vrouwen zit er niet zoveel kracht achter een stoot.”
Slopen en oplappen
“Eén uitspraak tijdens de opleiding heeft voor mij extra lading gekregen: ‘Als je ’t kan maken, mag je ’t ook slopen’. Het lijkt me wel gaaf als ik straks vechtsporters met aangezichtstrauma’s op kan lappen.
Ondanks mijn liefde voor deze sport heb ik begin dit jaar een moeilijke knoop doorgehakt. Ik ben gestopt met wedstrijden. Het 8 à 10 keer trainen per week in combinatie met mijn opleiding kostte gewoon té veel tijd. Maar ik zeg de sport absoluut geen gedag en blijf daarnaast actief als ringarts. Want een weekend als ringarts vechters bijstaan, vind ik een feestje.
Diverse collega’s zijn bij mijn afscheidswedstrijd komen kijken, die ik overigens heb gewonnen. Mijn opleider niet, die is heel erg anti-kickboksen. Die denkt nog altijd dat het een potje knokken is, die snapt niet dat techniek en strategie een belangrijke rol spelen bij deze sport. Dus wat dat betreft zou het mooi zijn geweest als hij toch was komen kijken.”
‘Je levert vooral een mentaal gevecht. Met de tegenstander én met jezelf’
Hij heeft meerdere vechtsporten weleens beoefend, maar fysiotherapeut Dinish Everitz (29) vindt dat niets kan tippen aan Kyokushin-karate.

“Als peuter mocht ik al mee naar de dojo met mijn vader, die karateles gaf. Sinds die tijd loopt Kyokushin, een vorm van karate, als rode draad door mijn leven. Zo’n tien jaar heb ik het zelfs op hoog niveau beoefend; ik werd tweede tijdens een EK en derde op een WK.”
Persoonlijke groei
“Kyokushin heeft me vooral geleerd dat je veel meer kunt dan je denkt. Persoonlijke groei en respect zijn minstens zo belangrijk als fysieke kracht. Het staat bekend als de hardste karatevorm, maar iemand knock-out slaan is niet het doel, wedstrijden worden beslist op techniek, controle, effectiviteit en conditie. Je levert vooral een mentaal gevecht. Met de tegenstander én met jezelf.
Is je conditie op orde, je kracht, je souplesse? Verlies ik, dan moet ik mezelf nieuwe doelen stellen. En ja, het breken van een plank is een van de karakteristieken van Kyokushin, maar vooral om je stoot- of traptechniek te testen. In trainingen draait het om gecontroleerd contact, dat wil zeggen, meer licht aanraken dan voluit slaan. Full contact sparren gebeurt vooral bij gevorderden en onder begeleiding, waarbij veiligheid en respect centraal staan.”
Betere fysiotherapie
“Kyokushin heeft een betere fysiotherapeut van me gemaakt. Niet alleen als het gaat om zelfreflectie, ook qua empathie. Als karateka weet ik maar al te goed hoe het is om díep te moeten gaan, wat voor fysieke en mentale krachten je moet aanboren om dóór te zetten.”
‘Ik vergelijk BJJ vaak met schaken, maar dan met je lichaam’
Dierenarts Romilde Voeten (28) beoefent sinds acht jaar BJJ, een van origine Braziliaanse vorm van jiu-jitsu die vooral draait om grondgevechten.

“Tijdens een zelfverdedigingscursus voor vrouwen merkte ik dat ik het vooral leuk vond technieken te leren voor als je op de grond bent beland. Zo ben ik terechtgekomen bij Braziliaans jiu-jitsu. Bij BJJ probeer je je tegenstander te verwurgen of gewrichten te overstrekken. Dat klinkt heftig, maar wie wil opgeven heeft genoeg tijd om af te tikken.
Ik vergelijk BJJ vaak met schaken, maar dan met je lichaam. Er zijn ontelbaar veel technieken, en weer variaties daarop. Het is belangrijk heel veel te oefenen zodat je steeds meer intuïtief gaat vechten. ‘Ga er niet teveel bij nadenken’, was een goeie tip die ik een keer kreeg van een coach.”
Handen onmisbaar
“Als ik last krijg van mijn vingers, tape ik ze in. Vooral bij gevechten in het traditionele pak, de gi, hebben ze het vanwege het dikke katoen zwaar te verduren. En mijn handen zijn voor mijn werk natuurlijk onmisbaar.
Gi-gevechten vind ik leuker dan no-gi-gevechten, want ik hou er wel van mijn tegenstander goed vast te kunnen pakken. Aan wedstrijden doe ik niet, want die zijn erg blessuregevoelig. Maar aan tenen met brandplekken en blauwe plekken ontkom je niet. Als dierenarts zit ik altijd al onder de krassen en littekens, dus daar schrik ik niet zo van. Want ook al heb ik een blauwe band met 4 strepen, een gestreste kat die aan een infuus moet, is daar niet van onder de indruk.”




1 reactie
Interessant. Een volgende keer over snelheidssporten? Of bergsport? Denk dan ook aan de skivakanties.
Harry Vanhelden
11 april 2026 / 15:38