Waarom je tot één carrière beperken?
twee banen / dubbel zo leuk
Waarom je tot één carrière beperken als je ook twee of zelfs drie banen kunt combineren? Deze huisarts, tandarts en verpleegkundige zouden niet meer zonder hun ‘andere’ werk willen.

Dialyseverpleegkundige Sonja van Schooneveld (31) werkt sinds drie jaar als vrijwilliger bij Brandweer Bad Nieuweschans.
Welke acties in mijn geheugen gegrift staan? Toen we op eerste Kerstdag moesten uitrukken voor een grote boerderijbrand. Door de harde wind was de gevoelstemperatuur 19 graden onder nul. De brandslangen bevroren haast onder onze handen. Of de keer dat we bij een ernstig eenzijdig ongeluk kwamen. De auto lag op z’n kop, de bestuurder dus ook. Het verbrijzelde glas had zijn oor afgesneden – dat zat alleen nog aan het lelletje vast. Ondanks dat ik verpleegkundige ben, moest ik toen wel even slikken. Want dat soort verwondingen zie je natuurlijk niet op de dialyseafdeling.
Spannend
Drie jaar geleden vond ik een folder van de brandweer in mijn brievenbus. Het leek me hartstikke spannend werk, dus ben ik naar een oefenavond gegaan. De afwisseling, het onverwachte, de sfeer in de ploeg; ik vond het allemaal geweldig. Om te zien of ik geschikt was en in de groep paste, liep ik eerst drie maanden mee. Daarna mocht ik aan de manschappenopleiding van 15 maanden beginnen.
Sinds april 2023 ben ik formeel brandweervrouw. Ik kan zelf aangeven hoe vaak ik beschikbaar ben. Gemiddeld is dat 3 of 4 dagen per week. Branden, ongelukken, reanimaties, situaties met gevaarlijke stoffen: geen dienst bij de brandweer is hetzelfde. Heel wat anders dan het specialistische werk dat ik als dialyseverpleegkundige doe. Daarom vullen de twee elkaar zo goed aan. Er is zeker ook kruisbestuiving. Mijn medische kennis komt bij de brandweer natuurlijk goed van pas. Andersom moet je bij de brandweer creatief zijn om in elke situatie goed te kunnen handelen. Daar heb ik als verpleegkundige weer baat bij.
Stuiteren
Inmiddels ben ik in opleiding tot bevelvoerder. Die verantwoordelijkheid past me wel; als zorgverlener weet ik hoe ik goed overzicht kan houden. Of ik weleens de vraag krijg of het brandweervak niet te zwaar is voor vrouwen? Nee, nooit. Ik ben ook zeker niet de enige vrouw; in onze ploeg van achttien vrijwilligers zijn er nog drie.
Natuurlijk maken we heftige dingen mee. Maar ik lig zelden wakker van het werk. Eigenlijk was dat alleen na mijn allereerste actie. We moesten toen een patiënt uit zijn huis takelen. Niets spectaculairs, maar ik vond het zó spannend dat ik ’s avonds lag te stuiteren in mijn bed.
Ik vind het brandweerwerk zo leuk, dat ik mijn vaste baan in een dialysecentrum ervoor heb opgegeven. In plaats daarvan werk ik nu als uitzendkracht in het Scheper Ziekenhuis in Emmen, gemiddeld 27 uur per week. Op deze manier ben ik flexibeler en kan ik mijn werkzaamheden beter combineren. Als het aan mij ligt, blijf ik alle twee nog heel lang doen.

Sanne Hofstede (36) werkt als huisarts in loondienst bij Gezondheidscentrum Ommoord in Rotterdam. Daarnaast is ze stewardess bij KLM.
Met mijn twee contracten heb ik een werkweek van 117 procent. En toch ben ik zelden moe. Juist de combinatie van twee heel verschillende banen geeft me energie. Leuk weetje: er wordt gezegd dat het cabinepersoneel bij KLM gemiddeld vaak hoger opgeleid is dan de piloten. Ik heb bijvoorbeeld collega’s die advocaat zijn, of psycholoog. Zij vinden het net als ik fantastisch om ter afwisseling te vliegen.
Van kinds af aan had ik een passie voor reizen; als tiener wilde ik piloot worden. Dus toen een interventiecardioloog me vertelde dat hij ook purser was geweest, bracht me dat op een idee. Ik solliciteerde bij KLM, begin 2020 zou ik er starten. En toen kwam corona. Twee jaar later begon ik tegelijk als huisarts én als stewardess.
Gelukkigst
Gemiddeld maak ik één lange vlucht per maand. Afgelopen november bijvoorbeeld naar Toronto, de keer erna naar Tokio. Afhankelijk van de duur van de vlucht en het tijdsverschil mag ik een aantal dagen op de bestemming blijven. Zo nodig treed ik aan boord natuurlijk ook als dokter op. Meestal behandel ik kleine ongemakken, zoals oorpijn. Ik heb nog nooit iemand hoeven reanimeren.
Met deze twee banen is mijn leven perfect in balans. Het werk als stewardess helpt me om afstand te nemen van de frustraties die ik soms over de zorg voel. Tegelijkertijd maakt het me ook een betere dokter, denk ik. Het heeft me geleerd te relativeren en om snel te levelen, ongeacht wie ik tegenover me heb. Ik ben zo op mijn gelukkigst. Daar profiteren mijn patiënten ook van.

Erik Vermaire (51) heeft niet twee, maar drie banen. Behalve tandarts-angstbegeleiding bij Centrum Vogellanden in Heerhugowaard, is hij universitair docent in het UMCG én leerkracht op een basisschool in Heiloo.
Je leven lang één ding doen is niets voor mij. In de loop der jaren heb ik me onder meer als tandarts-angstbegeleiding gespecialiseerd, promotieonderzoek gedaan en als tandarts-onderzoeker bij TNO gewerkt.
Een paar jaar geleden wilde ik iets heel nieuws, me op een andere manier nuttig maken voor de maatschappij. Ik gaf al gastlessen op de basisschool van mijn kinderen. Daar viel het kwartje: hier kan ik écht een verschil maken. In twee jaar tijd heb ik de verkorte pabo gedaan. Nu werk ik op een basisschool voor freinetonderwijs. Dat is een onderwijsvorm waarbij je als leerkracht met je lessen zoveel mogelijk aansluit bij thema’s die de kinderen kiezen.
Sleur
Na mijn pabo-examen startte ik met drie dagen voor de klas, maar dat bleek in combinatie met mijn andere werkzaamheden toch te veel van het goede. Nu sta ik één dag in de week voor groep 7. Voor mijn gevoel heb ik zo het beste van twee werelden. Wat ik ook doe, het wordt nooit een sleur.
Tijdens de stages in de opleiding heb ik heus weleens getwijfeld of ik de goede weg was ingeslagen. Gelukkig kreeg ik altijd goede begeleiding van mijn stagebegeleiders – nu collega’s. Verder komen de kennis en vaardigheden die ik als tandarts-angstbegeleiding heb opgedaan goed van pas. Uiteindelijk is het allerbelangrijkste dat ik iets wezenlijks voor de kinderen in mijn klas kan betekenen. Dat motiveert me om elke week met enthousiasme het klaslokaal binnen te stappen.




1 reactie
Wat een leuke interviews. Mooi dat je energie krijgt van diverse werelden. Dat beleef ik zelf ook zo.
Richard
25 februari 2025 / 11:34