Zorgverleners over tatoeage: 7 albumcovers
De symbolische tatoeages van patholoog Anne-Marie Vos (33) zijn voor haar — letterlijk en figuurlijk — een steuntje in de rug.

“Mensen kijken vaak wel even vreemd op als ik ze een foto van mijn backpiece laat zien. Die beslaat mijn schouderbladen, complete rug, flanken en billen. In totaal heeft het twintig sessies gekost om hem te laten zetten, vier tot zes uur per keer. Dat kostte een hoop geld ja — ik schat dat ik er zo’n 12.000 euro aan heb uitgegeven. Maar voor mij was dat het absoluut waard.
Bliksemafleider
Als kind werd ik veel gepest, ik voelde me altijd een buitenstaander. Het maakte me erg onzeker. Om afstand te creëren tussen mezelf en de buitenwereld besloot ik een kunstwerk op mijn rug te zetten. Als een soort pantser, of bliksemafleider. Met als centraal thema de heavymetalmuziek waar ik veel naar luister.
In het ontwerp komen zeven albumcovers samen. De eerste tattoo — de schedels op mijn bovenrug — was van de band As I Lay Dying. Daarna volgden covers van onder andere Korn, Suicide Silence en Thy Art is Murder.
‘De wetenschap dat ze er zijn, maakt me zelfverzekerder’
‘Zoveel tijd en geld voor iets wat je zelf niet ziet’, zeggen mensen soms. Maar ik hoef niet elke dag naar mijn tatoeages te kijken. De wetenschap dat ze er zijn, maakt me al zelfverzekerder. Dat ik dit heb durven doen en dat ik er zoveel voor over heb gehad — sommige delen waren extreem pijnlijk om te zetten — geeft me kracht.
Behoudend
De meeste collega’s weten van mijn tatoeages — ik moest toch uitleggen waarom ik twee dagen niet kon zitten nadat ik mijn billen had laten tatoeëren. Maar ik ben wel terughoudend in met wie ik mijn foto’s deel. De medische wereld is nog altijd overwegend conservatief en behoudend. Dat bleek wel toen ik tijdens mijn bachelor geneeskunde het Leerboek volksgezondheid en gezondheidszorg onder ogen kreeg.
‘Als een patiënt iemand met een tatoeage door het ziekenhuis ziet lopen, zal hij eerder denken dat die de loodgieter is dan zijn arts’, stond daarin. Sindsdien is er gelukkig wel wat veranderd — in mijn tijd was ik de enige aios met tattoos, nu zijn er meer. Maar toen er onlangs een filmploeg op onze afdeling kwam, kregen we toch de nadrukkelijke instructie dat er geen tatoeages in beeld mochten.
Canadese wildernis
Anderhalf jaar geleden was mijn backpiece eindelijk klaar. Intussen denk ik alweer na over een nieuw project: een sleeve in Haida-stijl om mijn hele linkerbeen. Een Haida-tatoeage is heel persoonlijk. De symbolische, grafische tekeningen van onder andere dieren verbeelden je levensverhaal: waar je vandaan komt en wie je bent.
Zorgverleners met tatoeages zijn allang geen uitzondering meer. Maar ze zichtbaar tijdens het werk dragen? Daar blijven de meesten huiverig voor. Lees alle bijzondere verhalen van vier collega’s over hun tatoeages.



