Ambulanceschaamte
Op deze plek verhalen schrijvers, journalisten en publicisten over een persoonlijke ervaring met de gezondheidszorg. Zo houden ze zorgprofessionals een spiegel voor. In deze aflevering: Esther Sloots.
Ademt hij wel goed? Drie dagen oud was hij, onze tweede zoon. Hij lag in zijn wiegje te slapen en ik maakte me zorgen. Hij snurkte als een varkentje, met een flinke rochel en slijm. Ik ging googelen, terwijl ik wist dat ik dat niet moest doen. In plaats van gerustgesteld te worden, zag ik de heftigste scenario’s voorbijkomen.
Bij twijfel gewoon bellen, had de verloskundige gezegd. Het was midden in de nacht, dus ik besloot de huisartsenpost te bellen. Op het moment dat het bandje werd gestart, voelde ik me al schuldig. Was dit wel nodig? Ik was drie dagen geleden bevallen, sliep nauwelijks en mijn man wist het ook niet.
De vrouw aan de lijn liet me rustig uitleggen wat er aan de hand was. Toen kwam de vraag: blaast hij belletjes? Ik keek naar mijn kind. Belletjes? Zag ik daar een belletje? Had ik er net misschien ook één gezien?
“Ik denk het wel”, zei ik huilend.
“Oké, mevrouw. Niet schrikken, maar dan ga ik nu een ambulance sturen.”
Mijn hart ging tekeer. “Ja, dat is goed.” Ik hing op. “Ze gaan een ambulance sturen”, zei ik tegen mijn man.
“Is dat niet een beetje overdreven?”
Ik haalde mijn schouders op en werd boos: “Ja, wat moet ik dan! Zeg jij het maar. Ik maak me zorgen.”
“Ze gaan een ambulance sturen”, zei ik tegen mijn man. “Is dat niet een beetje overdreven?”
Een paar minuten later hoorden we de ambulance al over de N-weg richting ons dorp komen, met loeiende sirenes. De baby was inmiddels al veel minder zwaar gaan ademen en lag rustig te slapen. Oeps, dacht ik.
“Waarom hebben ze de sirenes aan?”, zei ik tegen mijn man.
De sirenes stopten voor ons huis. Achter de ramen zag ik al beweging bij de buren. Ik dook weg en deed de deur open. Twee ambulancemedewerkers kwamen binnen. Ik legde de situatie uit. Ze onderzochten onze zoon en konden al vrij snel zeggen dat er niet zo veel aan de hand was. Een kleine verkoudheid.
Ik voelde me rot, schuldig, een aansteller. Alles wat ik niet wil zijn. Deze mensen moesten levens redden en ik had hun tijd verspild.
“Sorry”, mompelde ik, met schaamrood op mijn kaken.
De vrouwelijke ambulancemedewerker pakte me met beide handen vast en keek me aan. “Schat”, zei ze, met een heerlijk Amsterdams accent. “We hebben net twee jongens laveloos uit de bosjes geraapt en bij hun ouders afgezet. Het maakt niet uit. Het is goed dat je gebeld hebt.”
Ze was oprecht en zonder verwijt. Mijn schaamte ebde weg. Want stel dat er wel iets mis was geweest? Ik knikte en gaf haar een knuffel.
“Ga maar weer lekker slapen”, zei ze.
“Dat was gênant”, mompelde ik toen ik naar boven liep.
“Nogal”, zei mijn man.
De ambulance reed weg. Het licht bij de buren ging uit.
Esther Sloots (Gramsbergen, 1988) is schrijver en communicatiestrateeg. Haar debuutroman Waar de suikerbieten groeien, gebaseerd op een familieverhaal over een gifmoordzaak uit 1963, verscheen begin dit jaar bij Ambo|Anthos.




1 reactie
Het enige genante dat ik lees is de organisatie van onze zorg, de HAP in het bijzonder. Triage is een middel, bij eerste beoordeling. Geen legitimatie voor verlenging van een patiënt delay. Kan ik dat nog korter uitleggen?
Pieter Wijnheijmer
18 oktober 2026 / 16:20