Bram van Kooij (1975 – 2025)

afscheid / Bram van Kooij

Eerder dit jaar verloren de oogartsen van het Deventer Ziekenhuis hun zeer gewaarde collega Bram van Kooij, gepromoveerd in uveïtis. Collega’s, patiënten, ondersteunend personeel, iedereen liep met hem weg. “Bram had altijd een grapje klaar.”

Eerst zien, dan geloven, dachten oogarts Marjolijn Bartels en haar collega’s van het Deventer Ziekenhuis toen ze begin 2010 de sollicitatiebrief van Bram van Kooij lazen. “Hij schreef daarin onder andere dat hij een snelle werker was, begaan met zijn patiënten”, vertelt Marjolijn. “Al snel merkten we dat hij geen woord te veel had gezegd.

Hij werkte enorm efficiënt, was een snelle operateur en liep nooit uit met zijn spreekuur. Patiënten – maar ook collega’s en ondersteunend personeel – iedereen liep met hem weg. Ik vind het een naar modewoord, maar Bram was een geboren verbinder. Geen verborgen agenda, oog voor iedereen, altijd een grapje klaar, een goede sfeermaker.”

Toen hij 3 jaar geleden meedeelde dat het niet goed met hem ging, was de schok groot. Pas veel later bleek het de ongeneeslijke auto-immuunziekte anti- IgLON5 te zijn. “Bram heeft ons vanaf het begin meegenomen in zijn ziek-zijn”, aldus zijn collega. “Hij kon er goed over praten. En hij bleef grapjes maken. Lag hij voor onderzoek aan allemaal draden en toeters en bellen, stuurde hij ons een foto: kijk, een paasei met bomgordel. Hij wordt vreselijk gemist.”

‘Zijn patiënten hadden een grenzeloos vertrouwen in hem’

Tegen de tijd dat hij echt geen patiënten meer kon zien, ging Bram nog wel door in het Green Team van het ziekenhuis. Duurzame innovaties in de zorg doorvoeren was een van zijn passies. Net als zijn vrouw Hanneke en hun drie zoons dat waren. Voor hen zorgde hij met hart en ziel.

Een derde passie was de stichting Eye for Zambia. Met regelmaat nam hij vakantiedagen op om in het oogziekenhuis van Macha het team te ondersteunen en daar zelf patiënten te behandelen. “Doctor Bram was an extraordinary person who touched the lives of everyone he met”, zei oogheelkundig verpleegkundige Abraham Mudenda na zijn overlijden.

Zelfs toen hij al ziek was en hooguit een paar uur per dag kon werken, reisde hij nog naar Zambia, vertelt Joeri de Hoog, oogarts in het Amsterdam UMC. De mannen raakten tijdens hun opleiding bevriend. “We konden het eindeloos over muziek hebben, Bram was een muzikale encyclopedie”, zegt hij.

“Tekenend waren ook zijn openheid en eerlijkheid; als iets tegenzat, zocht hij nooit een zondebok. Ik zal nooit vergeten dat hij vertelde dat hij een fout had gemaakt tijdens een operatie. Hij ging tegenover de ouders van het patiëntje met de billen bloot: het was zíjn fout. De reactie van de ouders was niet dat ze een andere arts of een second opinion wilden. Nee, ze vroegen: wanneer gaat u het herstellen? Zijn patiënten hadden een grenzeloos vertrouwen in Bram.

Ik mocht erbij zijn toen hij afscheid nam van zijn werk. Hij gaf verdorie een feestje! Specialisten, OK- en balie­medewerkers: er was voor zeker zestig mensen een feestelijk afscheidsontbijt georganiseerd. Ik vind het ongelooflijk hoe Bram zelfs zijn afscheid wist te vieren.”

Delen