Loop

spiegel / Jilt Jorritsma

Beeld Simone Vermeeren

Op deze plek verhalen schrijvers, journalisten en publicisten over een persoonlijke ervaring met de gezondheidszorg en houden ze (para)medici een spiegel voor. Jilt Jorritsma is schrijver, scenarist en historicus.

In mijn kaak groeide een tumor. Een odontogene keratocyste, zo vertelde de kaakchirurg terwijl hij naar een scan van mijn hoofd keek. Ik had nergens last van gehad, totdat de cyste een van mijn verstandskiezen naar het midden van mijn gehemelte verdrukte. Daar ging de kies ontsteken. Pus vloeide rijkelijk en die pus moest ergens heen. Mijn lichaam maakte zelf een fistel – een afvoerkanaal dat de pus via het tandvlees in mijn mond dumpte.

We gingen net zolang door totdat het vocht dat ik uitspuugde helder was

De kaakchirurg zei dat ik moest worden geopereerd. Die kies moest eruit, en vervolgens ook die cyste. Maar, zo aarzelde hij, door de grote hoeveelheid pus was het infectierisico groot. Mijn kaak moest daarom eerst worden gereinigd. Ik werd doorverwezen naar de kno-poli, die zich aan de andere kant van het ziekenhuis bevond. Daar boorden ze een priem door het bot in mijn neusgat, om een opening te creëren naar mijn kaakholte.

Er werd een drain ingebracht en via die drain spoot een verpleegkundige een zoutoplossing. Ik zat met mijn mond open en drukte een kartonnen spuugbakje tegen mijn kin. Dikke vlokken pus spuugde ik uit. Het stonk enorm. We gingen net zolang door totdat het vocht dat ik uitspuugde helder was. Toen dat het geval was, mocht ik naar huis.

De volgende ochtend moest ik terugkomen voor een nieuwe spoeling. Als die weer helder was, dan kon ik worden geopereerd. Maar helaas. Er zat weer allemaal pus in het kartonnen bakje voor mijn neus. De verpleegkundige hield de moed erin: nog één keer, dan zou het wel goed zijn. Die middag had ik nog een spoeling. Weer pus. De ochtend erna weer een spoeling. Pus. Dit ging dagenlang door.

Pus. Pus. Pus. Een maand lang

De kno-arts kwam op een gegeven moment zelf maar een kijkje nemen. Zolang die kies daar zit, zei hij, blijft de etter komen. Er komt geen einde aan. Hij stuurde me terug naar de kaakchirurg. Ik liep weer naar de andere kant van het gebouw. Daar werd een nieuwe scan van mijn hoofd gemaakt. De kaakchirurg bekeek hem. Zolang er etter zit, zei hij, kan die kies niet weg. Hij stuurde me terug naar de kno-poli. Ik liep weer naar de andere kant van het gebouw.

De verpleegkundige gaf me een kartonnen bakje. We spoelden verder, net zolang tot de pus zich niet meer zou vertonen. Dat moment zou nooit komen. Steeds weer stroomde er pus in het karton. Ik zat vast in een loop. Verstrikt in een ondoorgrondelijk ziekenhuissysteem van afdelingen die hun verantwoordelijkheid doorschoven. Niemand nam een beslissing en dus gingen we door.

Twee keer per dag, in de ochtend en in de middag, meldde ik mij bij de kno voor een spoeling. Pus. Pus. Pus. Een maand lang. Tot er op een ochtend een vervangend kno-arts voor me zat. Waar zijn we hier eigenlijk mee bezig, zei ze. Dit kan zo niet langer doorgaan. Ze stuurde me naar de kaakchirurg en zei dat ze me nooit meer wilde terugzien. Ik stak de hal van het ziekenhuis een laatste keer over. Ik was vrij.

Jilt Jorritsma (1991) is schrijver, scenarist en historicus. In 2018 won hij de Joost Zwagerman Essayprijs met zijn essay Onthoofd. In 2021 debuteerde hij met Was, een veelgeprezen roman die draait om een verstandskies. Begin dit jaar verscheen zijn roman Autopsie bij Das Mag Uitgevers.

Delen