Zorgprofessionals over hun eyeopener: ‘Had invloed op mijn carrière’

eye opener / 3x een moment met blijvende impact

Tijdens je studie maak je soms iets mee dat alles verandert – groot of klein, maar met blijvende impact. Drie zorgprofessionals vertellen over dat ene, bepalende moment.


Jorn Albers (31) is verpleegkundige in de psychiatrische zorg, op de high intensive care afdeling.

Beeld Studio Fleur Janssen

“Ik was net 2 maanden bezig met mijn studie verpleegkunde en moest een betoog schrijven over het zorglandschap. Na afloop kwam mijn docent naar me toe. Ze was onder de indruk. Of ik er weleens aan dacht om een opiniestuk naar een krant te sturen?

Schrijfcarrière

Heel eerlijk: ik wist niet eens van het bestáán van opiniestukken. Nederlands was niet bepaald mijn lievelingsvak op de middelbare school en toen ik daarna autotechniek ging doen, had ik het ook niet nodig. Tot ik 5 jaar geleden het roer omgooide en voor de zorg koos. Lang verhaal kort: we stuurden mijn betoog naar de Volkskrant en het werd supergoed ontvangen. Het was het begin van mijn schrijfcarrière.

‘Ik wist niet eens van het bestáán van opiniestukken’

Inmiddels verschijnen mijn teksten geregeld in kranten – en anders vind ik genoeg bijval op LinkedIn. Ik vind het vooral belangrijk om meer inzicht te geven in de ggz. Iedereen praat erover, maar niemand weet wat het precies inhoudt. Als er berichten verschijnen, zijn ze vaak negatief – dan gaat het weer over ontsnapte verwarde personen en alle vooroordelen die daarbij horen. Terwijl het in de ggz echt niet alleen om laaggeschoolden gaat. Psychisch lijden zit in ieder mens en loopt door de hele samenleving – ik zie ook artsen en advocaten. Zolang we het op anderen blijven projecteren, hou je die stigmatisering echter in stand.

Mening

Ik ben mijn docent dankbaar. Zij liet me zien dat je als zorgprofessional niet in de pas hoeft te lopen, maar ook zelf een mening mag hebben. Zo vind ik dat de ggz van binnenuit moet veranderen, ten gunste van patiënten. Ik ben blij dat ik me daarover kan uitspreken via mijn schrijfsels. Het bewijst hoe belangrijk het is om een docent te hebben die jou ziet en je een kans geeft. Dat is goud waard.”


Yasmina Zedday-Salim (36) is ergotherapeut

“Het was die éne opmerking van een verpleegkundig specialist – inmiddels vijftien jaar geleden, maar het staat me nog helder voor de geest. Ik was mantelzorger voor mijn oom en ging mee naar een ziekenhuisafspraak. Mijn oom wist pas net dat hij kanker had en ongeneeslijk ziek was. Zijn diagnose kwam vrij plotseling, als familie waren we er ondersteboven van, het was allemaal nog heel ‘vers’. Nu was er dus een eerste kennismaking met een ‘casemanager’: een verpleegkundig specialist die hem tijdens zijn verdere traject zou begeleiden.

Sociale onhandigheid

Het gesprek zelf was op zich prima, maar ze sloot af met de woorden: ‘Bedankt, ik vond het een leuk gesprek’. Ik wist niet wat ik hoorde: terwijl ik daar zowat instortte, noemde zij het een ‘leuk’ gesprek. Later probeerde ik haar woorden te analyseren: was het sociale onhandigheid? Of waren het de zenuwen, omdat ze – wist ik inmiddels – net een carrièreswitch had gemaakt?

‘Ik wist niet wat ik hoorde: terwijl ik daar zowat instortte, noemde zij het een ‘leuk’ gesprek.’

Nu ik erop terugblik, realiseer ik me pas hoezeer die opmerking me tijdens en na mijn studie heeft gevormd. Als zorgprofessional werk ik veel met ouderen, een kwetsbare doelgroep die vaak al veel heeft verloren en soms nog een zware tijd te gaan heeft. Ik weeg mijn woorden daarom altijd zorgvuldig af, vermijd aannames en probeer niet teveel voor mijn cliënten in te vullen. Ik hou het juist open: wat is belangrijk voor iemand, wat maakt diegene blij en welke personen in zijn of haar omgeving zijn belangrijk?

Als cliënten vertellen dat ze prettig terugkijken op een gesprek, geeft dat enorm veel voldoening. Ik hamer er daarom ook áltijd op bij mijn collega’s of bij stagiaires – het is een soort missie geworden.”


Romy Spee (27) is eerstejaars aios Verstandelijke Gehandicaptenzorg

“Waar je me ook neerzette tijdens mijn coschappen, ik vond elk specialisme even interessant. Al werd ik soms teruggefloten door mijn leidinggevenden, die vonden dat ik té betrokken was bij mijn patiënten. Dan vroeg ik te ver door naar de thuissituatie, of naar zaken die niet bij het specialisme hoorden. Terwijl ik het juist zo belangrijk vond om aandacht te hebben voor de mens áchter de patiënt. Het deed me soms twijfelen: waar pas ik nou precies?

Fractie van het leven

En toen werd mijn vader ineens ernstig ziek vanwege aortaproblemen. Een dag eerder fietste hij nog tachtig kilometer, nu waren zijn overlevingskansen klein. Zijn ziekte had niet alleen impact op mij als dochter, maar ook op hoe ik naar de zorg keek. Ik realiseerde me dat een arts slechts een fractie van het leven van patiënten te zien krijgt.

Alles wat daarna komt – dus hoe je er thuis mee omgaat en welk effect het op een gezin heeft – krijg je niet mee. Ik wilde daarin óók een ondersteunende rol bieden. Dat strookte alleen niet met de feedback die ik vanuit de opleiding kreeg. Ik werd er onzeker door: hoorde ik wel thuis in een ziekenhuis? Kón ik eigenlijk wel dokter worden? Ik lag er wakker van, het voelde heel eenzaam.

‘Zijn ziekte heeft zeker invloed gehad op mijn carrière’

Uiteindelijk besloot ik een docent in vertrouwen te nemen en vrijwel meteen opperde hij het specialisme Arts Verstandelijke Gehandicapten. Ik kende het vak niet, maar besloot de sprong te wagen. Cliché maar waar: alle puzzelstukjes vielen op hun plek. Hier kom ik in aanraking met uiteenlopende ziektebeelden én begeleid ik unieke patiënten en hun familie, vaak voor langere tijd. Eíndelijk zit ik op mijn plek. Met mijn vader gaat het gelukkig weer goed. Maar zijn ziekte heeft zeker invloed gehad op mijn carrière.”

Delen