Eigenbelang

onvergetelijk / 'Ik onderzocht de ruïne op haar hoofdhuid'

De doorverwijzing van zijn patiënt naar een internist werd voormalig huidarts Hein van der Kroon (80, nom de plume Hein Heijnen) ongetwijfeld niet in dank afgenomen door haar kapper.

Beeld Marcel Leuning

Op mijn spreekuur verscheen mevrouw Mauve, een vriendelijke dame van een jaar of zestig. Met een grote, zwarte haardos. Op mijn vraag wat ik voor haar doen kon, keek ze mij met grote donkere ogen smartelijk aan. Daarna zette ze haar pruik af. In de late ochtendzon lichtte haar schedel glanzend op – glad als een biljartbal, her en der lukraak versierd met krulletjes.

Ik onderzocht de ruïne op haar hoofdhuid. Gelukkig trof ik geen enkel litteken aan als mogelijk restant van een nare kwaal. Deze ramp was sluipend ontstaan, in de loop van bijna drie jaar. Al snel had ze haar eerste pruik gekocht. Die was wel duur, maar voldeed zo goed dat ze er tot op heden nooit een witte jas bij had gehaald. Alleen op aandringen van haar ongeneeslijk zuinige man was ze hier. Verder had ze geen klachten. Maar de laatste jaren was ze wél zo kouwelijk als ‘een geschoren poedel in de winter’.

Ze was kouwelijk als ‘een geschoren poedel in de winter’

Ondanks haar protest verwees ik haar naar een internist. Als kind waren bij haar beide trommelvliezen doorgeprikt. Door de herinnering aan die helse pijn walgde ze van de geur van een ziekenhuis. Pas toen ik zei dat deze specialist haar haardos vrijwel zeker kon doen terugkeren, gaf ze aarzelend toe. Inderdaad berichtte deze collega mij korte tijd nadien dat hij haar ging behandelen, wegens een slecht werkende schildklier.

Een tijd later sprak mevrouw Mauve mij aan bij de buurtsuper. We maakten een uitvoerig praatje. Ze vertelde dat ze zich als herboren voelde dankzij prachtig eigen haar. Waarom was ze toch niet eerder naar mijn spreekuur gegaan!? Dat kwam door haar kapper, die zelf met succes werd behandeld wegens hiv. Desondanks bleef hij stoken dat dokters fout op fout stapelen. In zijn ogen waren tuchtcolleges er enkel en alleen om missers goed te praten en te verdoezelen.

De ‘beloning’ voor zijn kwaadsprekerij bestond telkens uit de verkoop van een onbetaalbaar mooie pruik. Onvergetelijk.

Iedere (para)medisch professional heeft wel een patiënt of cliënt (gehad) die hij of zij nooit vergeet. Heeft u ook een ontroerend of grappig verhaal? Stuur het dan in 330 tot 500 woorden naar redactie@artsenauto.nl (o.v.v. Onvergetelijk).

Delen