Veerkracht

onvergetelijk / 'Bijzonder was dat ze ook altijd vroeg hoe het met míj ging'

Als fysiotherapeut krijgt Liesbeth Starmans (59) vaak een inkijkje in het leven van haar patiënten. Eén vrouw in het bijzonder maakte een onuitwisbare indruk.

Beeld Marcel Leuning

Mevrouw R. was een kleine, erudiete dame met onderzoekende, heldere ogen die zowel kracht als warmte uitstraalden. Altijd kwam haar man met haar mee; een kleine, rustige man met een hoed.

Bijzonder aan mevrouw R. was dat zij bij ieder bezoek ook altijd vroeg hoe het met míj ging. Als patiënten dat doen, geeft dat het gevoel dat je niet alleen als hulpverlener, maar ook als mens gezien wordt. Dat raakt mij altijd.

Telkens als ze kwam, vertelde ze iets over haar leven, en iedere keer weer had ik dan moeite mijn emoties in bedwang te houden.

Mevrouw R. was als kind van een jaar of tien, twaalf, met haar hele familie naar Auschwitz gedeporteerd. In het kamp kreeg ze een vriendje, ze vonden steun bij elkaar. Zowel haar als zijn hele familie werden in Auschwitz vermoord. Zij overleefden het kamp echter; aan het eind van de oorlog werden ze bevrijd. Ze bleven samen, trouwden en kregen kinderen die uitvlogen over de wereld, onder meer naar Israël.

Ik zag geen getraumatiseerde vrouw, en heb dat altijd heel bijzonder gevonden

Mevrouw R. kwam nooit over als een slachtoffer, ze was wijs, lief, geïnteresseerd, en had haar leven duidelijk vorm gegeven. Ik zag geen getraumatiseerde vrouw, en heb dat altijd heel bijzonder gevonden.

Eén keer vroeg ik mevrouw R. of zij ooit terug was geweest naar Auschwitz. Ze antwoordde dat ze dan niet aankon. Inmiddels waren er ook kleinkinderen, even oud als zij destijds was in het kamp. Tijdens een van onze afspraken vertelde ze dat zij en haar man een brief hadden gekregen van een kleinzoon die schreef dat hij binnenkort met zijn klas naar Auschwitz zou gaan. Mevrouw R. vertelde dat ze daar geëmotioneerd over was, maar het heel lief vond dat deze kleinzoon haar en haar man zo voor­bereidde op iets wat hen zwaar zou vallen.

Een aantal weken later zag ik haar weer, en ik informeerde haar hoe haar kleinzoon het bezoek aan Auschwitz ervaren had. Mevrouw R. antwoordde dat ze een uitgebreide brief van hem hadden gekregen met een verslag over het bezoek. “Hij heeft ook foto’s gemaakt van het monument met de namen van onze families erop”, vertelde ze, en vervolgde: “Toen brak ik. Maar de cirkel is nu rond.”

Ik weet niet meer wat er daarna precies gebeurde, maar ik geloof dat ik in tranen ben uitgebarsten. Ook toen haar man daarna vrij plotseling overleed, bleef ze komen. En bleef de open, lieve, geïnteres­seerde vrouw die ze was.

Inmiddels is ook mevrouw R. overleden. Ik weet zeker dat zij en haar man boven front-row zitten. Ik zal haar nooit vergeten, ze staat op mijn netvlies gebrand, ze is voor mij hét voorbeeld van veerkracht.

Iedere zorgprofessional heeft wel een patiënt of cliënt (gehad) die hij of zij nooit vergeet. Heeft u ook een ontroerend of grappig verhaal? Stuur het dan in 330 tot 500 woorden naar redactie@artsenauto.nl (o.v.v. Onvergetelijk).

Delen