Levensles

onvergetelijk / 'Elke visite vertelt hij wat hij wél kan'

Iedere zorgprofessional heeft zo’n patiënt die hij of zij niet vergeet. Zo denkt huisarts Daphne Uyterlinden (46) nog altijd met bewondering en dankbaarheid terug aan een oud-brandweerman.

Beeld Marcel Leuning

Hij is 70 jaar. Ik zie hem niet zo vaak. Af en toe komt hij wat plekjes laten zien. Deze keer heeft hij een plekje op zijn rug dat zich anders gedraagt dan de andere die hij hiervoor had.

Het blijkt een agressieve vorm van huidkanker te zijn. Bij het stellen van de diagnose zijn er al uitzaaiingen. Immuuntherapie en bestralingen volgen. De immuuntherapie moet al snel gestaakt worden in verband met bijwerkingen.

We spreken elkaar daarna met enige regelmaat. Eerst nog op de praktijk, daarna bij hem thuis. We praten over zijn ziekte, maar vooral over andere dingen. Hij is brandweerman geweest en vertelt hier graag over.

Tijdens zijn werkzame leven heeft hij vaak te maken gehad met het plotselinge overlijden van mensen door brand of een ongeval. Mensen die geen afscheid hebben kunnen nemen van hun dierbaren. Elke visite vertelt hij wat hij wél kan. Films kijken met zijn kleinzoons, eten met zijn kinderen of wandelen met zijn echtgenote. Hij blijft plannen maken, zodat hij elke keer iets heeft om naar toe te leven.

Met iedereen die hem dierbaar was, ondernam hij een activiteit

De uitzaaiingen groeien hard en geven veel beperkingen. Een nieuwe serie bestralingen geeft tijdelijk weer wat vermindering van de klachten. Zijn positiviteit en optimisme blijven aanwezig. Het is fijn om op visite te gaan en met hem te praten. Zijn naderende levenseinde is regelmatig onderwerp van gesprek. Hij heeft daar duidelijke wensen en ideeën over. Tot het einde toe wil hij de regie houden.

Tot het zover is, neemt hij op zijn manier afscheid van zijn vrienden en familie. Met iedereen die hem dierbaar is, onderneemt hij een activiteit. En creëert zo mooie herinneringen. Hij overlijdt rustig, in het bijzijn van zijn familie en van mij.

Als ik even later buiten loop, met in mijn ene hand mijn dokterstas en in de andere een grote bos bloemen, ben ik dankbaar voor de wijze les die deze man mij geleerd heeft. Wat een mooie ‘levensstijl’!

Delen