De groeten uit Nieuw-Zeeland

groetenuit / Nieuw-Zeeland

Sinds een jaar woont anesthesioloog-pijnspecialist Lisette Schuitemaker (36) met haar man en zoontje van 3 in Mount Maunganui in Nieuw-Zeeland. Ze vertelt over haar werk voor Health New Zealand in het district Bay of Plenty én deelt tips over Nieuw Zeeland.

Hoe ben je in Nieuw-Zeeland terechtgekomen?

“We wilden heel graag met het gezin een tijd naar het buitenland. Omdat mijn man Amerikaan is, had een Engelstalig land onze voorkeur. Amerika zelf viel af, omdat ik daar vanwege alle vereisten niet snel zou kunnen werken. Via BKV vond ik deze baan bij Health New Zealand in het district Bay of Plenty op het Noordereiland.

Het was wel een gok, want we waren allebei nog nooit in Nieuw-Zeeland geweest. Er kwam overigens enorm veel papierwerk bij kijken. We hebben nu een visum voor vijf jaar.”

Waar werk je, en hoeveel dagen per week?

“We wonen sinds april 2025 in het aan zee gelegen Mount Maunganui, een voorstadje van Tauranga. Daar werk ik op de poli en de ok van het plaatselijke ziekenhuis. Eén keer per maand werk ik in het ziekenhuis van Whakatāne, op ongeveer een uur rijden van Tauranga.

Ik heb een fulltime dienstverband, dat wil zeggen vier dagen van 10 uur. In de praktijk houdt dat in dat ik 3,5 dag in het ziekenhuis ben, en een halve dag thuis mijn administratie doe.”

Wat is het opvallendste verschil met werken in Nederland?

“De werkprivébalans is hier beter. Ik hoef nooit buiten werktijd te vergaderen. Er wordt hier zeker hard gewerkt, maar men is veel minder gehaast. Een ander verschil met Nederland is dat ik veel samenwerk met collega’s met een migratieachtergrond. Zo’n 40 procent van de artsen in Nieuw-Zeeland komt uit het buitenland, vooral uit Zuid-Afrika, India en het Verenigd Koninkrijk. Onze nationaliteiten mogen dan verschillend zijn, in het werk merk ik daar niets van: de brede routines komen overeen.”

Wat ook opvalt: men werkt hier nog veel met papier. Alle statussen en röntgenaanvragen staan op papier, en tijdens een operatie moet ik met de hand het anesthesieverslag schrijven. Sinds ik hier werk probeer ik weer geregeld handschriften te ontcijferen.”

Mount Maunganui

Moest je nog wennen aan het taalgebruik, ook al is de voertaal Engels?

“Soms zijn de Te Reo Maori-plaatsnamen ingewikkeld, en de uitspraak ervan. En Nieuw-Zeelanders mompelen soms een beetje. Daardoor kon ik ze vooral in het begin moeilijk verstaan. Maar ze zijn hier wel gewend aan buitenlanders, dus er is altijd begrip wanneer je vraagt of iemand iets wil herhalen.”

Hoe staat het met de gezondheid in Nieuw-Zeeland?

“Obesitas is hier een nog veel groter probleem dan in Nederland. In Nederland gaat het om zo’n 16%, hier om 34% van de bevolking. Wel wordt hier veel minder gerookt: de accijnzen zijn hoog en er is een streng anti-rookbeleid. Zo’n 6% van de bevolking rookt, tegen 18% in Nederland.”

En met de gezondheidszorg?

“Er is een groot tekort aan artsen in dit land. Veel jonge artsen vertrekken na hun afstuderen naar Australië, want daar zijn de salarissen hoger. De gezondheidszorg wordt deels bekostigd door de overheid en deels van belastinginkomsten. De tandarts en de huisarts vallen buiten de bijna gratis basiszorg.

Er zijn vaak lange wachtlijsten, hoewel er wel verschillen zijn tussen regio’s. Wie het kan betalen, sluit daarom vaak een particuliere ziektekostenverzekering af om de lange wachttijden te omzeilen. Na het bereiken van de 65-jarige leeftijd worden die aanvullende verzekeringen wel ineens veel duurder, en bestaande aandoeningen worden vaak uitgesloten van behandeling.

Een van de doelen van Health New Zealand is dat na het accepteren van een verwijzing de eerste afspraak bij de medisch specialist binnen vier maanden plaatsvindt. In sommige regio’s en bij sommige specialisaties gebeurt dit echter nog niet altijd binnen deze termijn. Als mensen horen dat ze over twee maanden terecht kunnen, reageert men dan ook vaak met ‘oh wat snel’. Wij Nederlanders zijn veel ongeduldiger.”

Wai-O-Tapu Thermal Wonderland Rotorua

Over Nieuw-Zeeland

In het magazine van Arts en Auto deelt Lisette deze tips en ervaringen over leven in Nieuw-Zeeland:

Wat vind je het mooiste seizoen?

“Het is op het Noordereiland het hele jaar door mild, maar vooral de vroege zomer heeft indruk op me gemaakt door de Pōhutukawa-bomen die dan overal in bloei staan. Het is begin december ook nog niet zo druk als in de weken na kerst, wanneer veel Nieuw-Zeelanders in eigen land vakantie houden.”

Bloeiende Pohutukawa-boom

Dé must-sees?

“Ik denk dat bijna niks hier zal tegenvallen, alles is mooi en er is zoveel ruimte overal. Als ik dan toch wat moet noemen, denk ik voor het Noordereiland aan Northland met zijn witte stranden en prachtige baaien, de East Cape waar heel weinig toeristen komen, Mount Taranaki in Egmont National Park, de Redwoods in het Whakarewarewa Forest, en de geothermische bronnen bij Rotorua. Ik ben zelf niet zo van Lord of the Rings, maar begreep dat Hobbiton voor de echte fan de moeite waard is.”

‘Een Bush Walk is niet te vergelijken met een boswandeling in Nederland’

Aanbevelingen voor jonge gezinnen?

“Verkijk je niet op de afstanden. Doordat de meeste wegen tweebaans zijn, kost reizen hier best wel tijd. Wij vonden rondreizen met een camper ideaal, omdat onze zoon zo elke nacht in hetzelfde bed kon slapen.”

Mount Taranaki

Suggesties voor must-do’s?

“Een Bush Walk, zoals ze dat hier noemen. Dat is niet te vergelijken met een wandeling door een Nederlands bos. Ieder bos is weer anders, het is echt schitterend door de inheemse bomen, de enorme varens en overal planten die op bomen groeien.”

Nog culinaire tips?

“Neem een keer een pie, iedere Nieuw-Zeelander heeft wel een favoriete vulling, de mijne is ei & bacon of mince & cheese. Niet echt gezond natuurlijk, maar wel een nationale specialiteit. Iets wat we in Nederland niet kennen is de rode kiwi, die je hier in de herfst kunt kopen. En om mee te nemen als souvenir een potje Mānukahoning.”

Rode kiwi

Delen