Favoriete pil: An atlas of Clinical Neurology

Carla Redegeld (Abcoude, 1967) is fysiotherapeut in Medisch Centrum Bussum- Zuid. Haar favoriete pil: An Atlas of Clinical Neurology van de Britse neuroloog John D. Spillane (laatste, derde editie uit 1982 samen met zijn zoon John A.).

Beeld De Beeldredaktie/Sander Koning | Carla Redegeld

“Ik ben al mijn hele leven gefascineerd door plaatjes kijken: schilderijen, fotografie, stadsplattegronden of landkaarten, noem maar op”, zegt fysiotherapeut Carla Redegeld uit Bussum. “Het meest intrigerende en bizarre boek dat ik qua medische beelden ben tegengekomen, is An Atlas of Clinical Neurology van de Britse neuroloog John Spillane. Het gaf me veel inzicht in de fysieke uitingsvormen van allerlei neurologische aandoeningen die ik bij mijn opleiding grotendeels had leren kennen via omschrijvingen in woorden. De toegevoegde waarde van deze beelden was enorm, omdat ik in één klap besefte welke impact zulke aandoeningen konden hebben op een leven.”

Spillane publiceerde de atlas voor het eerst in 1968, waarbij hij putte uit de collectie van duizenden klinische beelden van patiënten, inclusief röntgenfoto’s van allerlei vergroeiingen die hij door de jaren heen had verzameld voor wekelijkse lessen over patiëntcasussen.

“Hij laat gezichten, armen, benen of een heel lichaam zien, vaak naakt, met een beschrijving erbij over de kenmerken van de neurologische afwijking van de afgebeelde persoon. Kale informatie die je nieuwsgierig maakt naar de verdere levensloop van de patiënt, zeker als het jonge mensen met ernstige afwijkingen betreft.” Heel indringend zijn de foto’s van gezichten van patiënten met tics en grimassen. “Een gezicht is meestal het eerste dat je van iemand ziet, dus dat is heel confronterend. Een boek als dit zou overigens tegenwoordig absoluut niet meer kunnen verschijnen van­wege de privacy van de patiënt.”

“Het meest intrigerende en bizarre boek met medische beelden”

Redegeld begon haar carrière als fysiotherapeut op de psychogeriatrische afdeling van een verpleeghuis, waar veel ouderen met alzheimer en met neurologische problemen na een herseninfarct zaten. “Dat laatste is een van de verschrikkelijkste dingen die je kunnen treffen, bijvoorbeeld als je niet meer kunt praten doordat je afasie hebt. Toch lukte het op den duur ook met zulke patiënten een band op te bouwen en hen goed te leren kennen omdat je ze zo lang behandelt. Dat maakte het heel dankbaar werk.”

Contact leggen met patiënten is de basis van ons werk als zorgverlener, zegt Redegeld. “Dat wordt weleens vergeten bij de nadruk die tegenwoordig wordt gelegd op wetenschappelijk bewijs voor de effectiviteit van een behandeling. Van massage wordt bijvoorbeeld gezegd dat er onvoldoende bewijs is voor de werkzaamheid, maar de vorm van contact die je via aanraken kunt krijgen met een patiënt is van onschatbare waarde.”

Delen