Herschreven

onvergetelijk / "Ze vlucht met de kinderen. Het ene drama volgt op het andere"

Iedere zorgprofessional heeft zo’n patiënt die hij of zij niet snel vergeet. GZ-psycholoog Belinda Kersten (60) denkt terug aan de 80-jarige vrouw die haar zo raakte.

Beeld Marcel Leuning

Ze belt me op, we maken een afspraak. Ze belt opnieuw, ditmaal om af te zeggen. “Want ik ben tachtig”, vertelt ze, “en ik heb al zoveel therapie gehad.” Ik antwoord dat ze altijd mag komen, maar alleen als ze dat zelf wil. Ze belt weer, zegt dat ze graag wil komen.

Met rode wangen en enigszins buiten adem komt ze de trap op naar boven. Ze gaat zitten, haar voeten raken de grond niet. “Ik krimp”, zegt ze. Ze vertelt, ogenschijnlijk onsamenhangend. “Dat geeft niet”, zeg ik. “Ik haal de rode draad er wel uit.”

Ze is geboren in 1940. Joodse ouders. “Iedereen was dood. Ik moest me stilhouden, klein maken.” Ze merkt dat ze aandacht krijgt als ze ziek is en wendt daarom ziektes voor. Uiteindelijk zal ze dit haar hele leven blijven doen.

‘Ze merkt dat ze aandacht krijgt als ze ziek is en wendt daarom ziektes voor’

Ze draagt opvallende kleren. Vandaag gouden schoenen en een jurk met goudkleurige ballen. Bang niet gezien te worden, niet te bestaan. Ze trouwt, krijgt drie kinderen. Hij slaat ze. Verkracht de oudste. De tranen rollen over haar wangen. Ze vlucht met de kinderen. Het ene drama volgt op het andere.

Wat hoopt ze dat de sessies haar gaan brengen? “Ik wil sterven met liefde voor mezelf”, fluistert ze. Ze wil dat de stem in haar hoofd, die zegt dat ze een slechte moeder is, stopt. Sinds haar middelste dochter het contact met haar heeft verbroken, gaat die stem maar door. Ze voelt zich gejaagd, slaapt amper, haar hele lichaam doet zeer.

Ze is blij dat ze hier mag praten. Dat we samen orde scheppen in de chaos. Er zijn veel mensen die van haar houden. Maar van zichzelf houden, dat is een ander verhaal. Ze raakt me, deze kleine, authentieke, dappere vrouw. Ik voel hoe mijn hart meebeweegt met de verhalen die ze vertelt.

‘Ik wil sterven met liefde voor mezelf’

Tijdens de EMDR verschijnen de tranen van zich niet waardevol voelen. Van machteloosheid jegens haar ouders. Ik ben getuige van haar pijn. Stel de vragen. “Zou je dat ook tegen je eigen kleinkind zeggen? Neem het kleine meisje maar op schoot. Wat wil je voor haar doen?”

Mijn vragen komen binnen. Iets verschuift. Haar gezicht ontspant. Een glimlach breekt door. Ze legt haar handen op haar borst en voelt in haar hart liefde voor zichzelf. Samen zijn we stil. De laatste sessie straalt ze. “Er is licht in mijn hart”, zegt ze. De stem in haar hoofd is gestopt. Zo fijn om niets meer te hoeven, zichzelf te zijn. Af en toe ziet ze haar middelste dochter weer.

Bij ons afscheid geeft ze me een goudkleurige pen. Om nieuwe verhalen mee te schrijven. Want haar verhaal is nu herschreven.

Delen