Vertrouwen
onvergetelijk / 'Ook wij hadden geen wondermiddel voor zijn onderliggende handicap'
Kinderarts Tom van Mierlo (51) kreeg een vraag van een moeder die hij, uitgerekend van haar, totaal niet had verwacht.

Ze waren vanwege de oorlog gevlucht uit Oekraïne, met hun ernstig gehandicapte, 7-jarige zoon. Hij zag slecht en hoorde niets, door een doorgemaakte hersenbloeding bij zijn extreme vroeggeboorte waardoor hij nu ernstig meervoudig gehandicapt was. Naast de vlucht voor het oorlogsgeweld hoopten ze ook op betere medische zorg, waarvan ze dachten dat die bij ons mogelijk was.
Wondermiddel
Hij was al meermalen opgenomen op onze kinderafdeling, met luchtweginfecties. Maar ook wij hadden geen wondermiddel voor zijn onderliggende handicaps, en kwamen niet veel verder dan behandeling van zijn epilepsie en de andere complicaties bij zijn ernstige ontwikkelingsachterstand.
Als een havik waakte ze over hem
Ik was niet hun vaste behandelaar, maar kende hen wel van opnames. En eerlijk gezegd vond ik het moeilijk dat lijden te zien als hij opgenomen was. Met een moeder die toch altijd weer een stap verder wilde in behandelen van complicaties, over hem waakte en ons weinig ruimte gaf hem te benaderen en te benoemen zoals wij hem zagen. Een ernstig gehandicapte jongen, altijd tegen zijn moeder aangeklemd, waarbij zij aanwijzingen gaf wat wij wel, maar vooral ook niet mochten doen…
Taalbarrière
De taalbarrière hielp daarin niet mee. Met moeite liet ze ons toe – hij liggend op haar schoot – naar zijn longen te luisteren, maar verder zat hij 24 uur per dag als het ware aan haar vastgekluisterd. Als een havik waakte ze over hem, een behandelbeperking was moeilijk te bespreken. Tot die laatste opname, waarbij antibiotica en zuurstof niet meer voldoende waren.
Toen ik binnenkwam, lag haar zoon als vanouds op haar schoot, zij over hem heen gebogen. We praatten wat, ik vroeg of hij comfortabel was, toen ze plotseling vroeg: ‘Mag ik hem neerleggen?’ Enigszins van mijn stuk door deze, voor mij – zoals ik haar kende – volstrekt onverwachte vraag, antwoordde ik ‘ja, natuurlijk’, waarna ze mij vroeg: ‘Maar wil je er dan bijblijven?’
Er zijn
Het was die middag een bewolkte dag. Op dat moment brak echter de zon door. Zij legde haar zoon naast haar op het bed neer, hij nam nog één keer een diepe zucht… en stopte met ademen. Ze had hem losgelaten. En vertrouwde mij om daarbij te zijn. Nog nooit heb ik me nuttiger gevoeld door er alleen maar te zijn.



