Keiharde confrontatie
onvergetelijk / 'De schreeuw van de jonge vrouw sneed dwars door me heen'
Iedere zorgprofessional heeft wel een patiënt die hij of zij nooit meer vergeet. Zo leerde dermatoloog Luc Laumen (34) als coassistent op de longafdeling een belangrijke levensles.

Er is een gebeurtenis uit mijn tijd als coassistent die zich hardnekkig in mijn geheugen heeft vastgezet. Een herinnering waar ik nog geregeld aan terugdenk. Ik was 24 en liep mee op de longafdeling van het Máxima Medisch Centrum, inmiddels zo’n tien jaar geleden. Ik maakte vanuit het coschap beschouwend deel uit van een goed functionerend team.
Op de afdeling lag al geruime tijd een jonge vrouw van 31 jaar die kampte met terugkerende longontstekingen waar tot dan toe geen duidelijke verklaring voor was gevonden. Na meerdere antibiotische behandelingen en herhaald beeldvormend onderzoek kwam er uiteindelijk wel een sluitend antwoord.
Die ochtend was het tijd voor de grote visite. Samen met een verpleegkundige liep ik richting de kamer van de patiënt. Terwijl we in de gang op de longarts stonden te wachten, ontstond een luchtig gesprek. We spraken over alledaagse dingen en de verpleegkundige vertelde dat ze van plan was een nieuwe auto te kopen. Ze twijfelde tussen twee gloednieuwe modellen. Het was zo’n gesprek dat je voert om het wachten op te vullen.
‘Soms raakt een gebeurtenis je zó hard dat die je ook buiten het ziekenhuis iets leert’
Toen arriveerde de longarts. Met z’n drieën liepen we de kamer binnen. De sfeer veranderde onmiddellijk. Wat volgde was een oordeel dat insloeg als een donderslag: na uitgebreid onderzoek was bij de vrouw een gemetastaseerd longcarcinoom vastgesteld. De prognose was somber – hooguit enkele weken. De schreeuw van de jonge vrouw die daarop volgde, sneed dwars door me heen. Verdriet, angst, onmacht, shock, onbegrip; alles zat erin gevangen.
Na afloop van het gesprek stonden we buiten de kamer even stil. Beduusd. Zwijgend. De verpleegkundige fluisterde: “Die nieuwe auto kan wachten… ik ga eerst een mooie vakantie plannen met mijn man en kinderen.”
In de zorg worden we dagelijks geconfronteerd met de breekbaarheid van het leven. Maar soms raakt een gebeurtenis je zó hard dat die je ook buiten het ziekenhuis iets leert. Dat was dit moment voor mij. Reik naar de tijd, grijp het en koester het. Spendeer het met jezelf en met je geliefden. Dat is zoveel kostbaarder dan al die nieuwe spullen.



