Mijn passie – Viool

Hoe meer tijd Merel Woldendorp (23) kon besteden aan haar passie vioolspelen, hoe meer ze ervan overtuigd raakte dat ze er niet haar beroep van wilde maken.

Tekst: Wout de Bruijne Beeld: De Beeldredaktie/Anjo de Haan

Tijdens haar bachelor twijfelde de inmiddels tweedejaars master tandheelkunde in Groningen hevig. “Ik speel klassiek viool vanaf mijn zesde en trad op met orkesten en ensembles door het hele land. Tijdens mijn eerste studiejaren vond ik tandheelkunde heel zwaar en haalde ik mijn energie uit muzieklessen en spelen.”

Merel nam een tussenjaar om eens goed na te denken. “Ik trad in die tijd veel op. Het was een mooi jaar, maar ik kwam erachter dat ik mijn studie toch te boeiend vond en ermee verder wilde.” Merel besloot dat haar passie tweede viool moest gaan spelen.  

En dat terwijl ze tijdens haar studiekeuze helemaal niets voor tandheelkunde voelde. “Ik weet niet meer waarom, maar desondanks belandde ik tijdens open dagen toch bij tandheelkunde. Daar vertelden ze spannend over de rijen tanden die haaien wisselen en lieten ze ons in het skills lab opdrachtjes doen. Het lag mij wel, dat praktische en creatieve van het vak. Ik was om.” 

‘Ik speel het liefst samen’

Merel blijft in ieder geval ook vioolspelen. “Ik hou van muziek, klassiek én modern, en de viool is een geweldig instrument. Er zijn prachtige melodieën voor geschreven en je kunt ook heel goed met anderen spelen, dat doe ik het liefst.” 

Samenspelen kan Merel vaak gewoon thuis in haar studentenhuis in Groningen, waar een huisgenote ook viool speelt. “We spelen soms wel met een geluidsdemper erop, maar doorgaans hebben de overige vijf bewoners geen klachten, als we maar niet in het holst van de nacht repeteren. En”, lacht Merel, “al helemaal niet ’s ochtends vroeg.”