Oefentherapeut Saskia van der Drift liep marathon op de Noordpool

Als kind werd ze altijd als laatst gekozen bij gym. Nu loopt oefentherapeut Saskia van der Drift marathons. Afgelopen jaar zelfs op de Noordpool, waar ze aandacht vroeg voor 113 Zelfmoordpreventie. “Ik hoef me niet meer te bewijzen.”
Voorjaar 2018. Saskia van der Drift (43) is met haar man in Londen, net op het moment van de jaarlijkse marathon. De oefentherapeut heeft al een tijd last van ontstekingen in haar lichaam en is vermoeid. Ze gaan de marathon uit de weg. Het is te confronterend, al die hardlopers. Maar als ze ergens de metro uitstappen, blijkt precies daar de finish te zijn.
“Toen ik zag hoe voldaan mensen over de streep kwamen, dacht ik: dát wil ik ook.” Tegen haar man zegt ze: ‘Als ik over een week 3 kilometer kan rennen, geef ik ons op voor een marathon.’ Hij: ‘Je kunt niet eens 3 kilometer wandelen.’
Bewijsdrang
Een week later rent Saskia die 3 kilometer. “Ik was kapot, had een paars hoofd. Het ging niet hard, maar ik had het gehaald. Hoe? Bewijsdrang. Iets in mij zei: laat zien dat je dit kan. Dat komt voort uit mijn verleden.” Daarmee doelt de oefentherapeut op haar schooltijd. “Bij gym werd ik altijd als laatste gekozen. En dan stond ik wissel, of ze zeiden: ‘Ga maar op doel.’ Omdat ik wat scheef loop, noemden ze me eendje – kwaak, kwaak, kwaak.”
Zo’n 30 jaar later geeft Saskia zich op voor de marathon in Parijs. Haar leefstijl gooit ze radicaal om. “Ik nam een looptrainer in de arm en ging serieus met voeding en rust aan de slag. En ik regelde stokken achter de deur. Vertelde aan iedereen dat ik dit ging doen en huurde alvast een appartement in Parijs.” Dat alles betaalt zich uit: “Een klein jaar na Londen liep dit eendje de marathon van Parijs uit. Een fantastisch gevoel.”
Ik regelde stokken achter de deur. Vertelde aan iedereen dat ik dit ging doen en huurde alvast een appartement in Parijs
Hardlopen wordt een uitlaatklep, naast haar werk als oefentherapeut. In die jaren heeft Saskia een goedlopende praktijk met vijf medewerkers. Toch besluit ze die in 2022 over te dragen. “Mijn moeder overleed in 2020, na een kort en zwaar ziekbed. Dat had een enorme impact op mij. Bij patiënten dacht ik soms: laat je je echt kisten door die rugpijn? Er zijn zo veel ergere dingen. Op dat moment kon ik niet 100 procent geven aan mijn patiënten. Daarom heb ik tegen een collega gezegd: ‘Ik weet dat jij er goed voor zorgt, je mag de praktijk hebben.’”
In het DNA
Wel blijft Saskia zich voor de oefentherapie inzetten, via beroepsvereniging VvOCM. Eerst als bestuurslid, nu als beleidsadviseur. “Ik wilde een goede weg banen voor de collega’s die het vak nog wel vol passie uitoefenen. Door overhead weg te nemen, door ervoor te zorgen dat ze efficiënter kunnen werken en iets meer overhouden van het – te – lage tarief.” Op dit moment staat ze op een kruispunt in haar loopbaan: “De oefentherapie zit in mijn DNA. Ik sluit niet uit dat ik terugkeer in het vak. Het begint weer steeds meer te kriebelen, de zingeving is terug.”
Noordpool
Wat ze in elk geval blijft doen, is hardlopen. Inmiddels heeft ze meerdere marathons volbracht, ook op bijzondere plekken: Mount Everest Basecamp, Antarctica en, eerder dit jaar, de Noordpool. “De organisatie van de Antarcticamarathon vroeg of ik ook op de Noordpool wilde lopen. Ergens wilde ik die kans pakken. Ook omdat deze marathon in het teken staat van klimaatverandering. Met deelname wordt klimaatonderzoek gefinancierd en als deelnemer woon je uiteenlopende lezingen over klimaatproblemen bij.” Alleen het prijskaartje vormt een struikelblok: alles met elkaar 45.000 euro. “Dat kon en wilde ik niet betalen.”
‘Ik zei tegen een collega: je mag de praktijk hebben’
Uiteindelijk mag Saskia voor een veel lagere prijs meedoen. “Na zo veel marathons hoef ik mezelf niet meer te bewijzen. Tegenwoordig loop ik voor 113 Zelfmoordpreventie. Dat vond de organisatie zo’n belangrijk doel, dat ze me een zeer gereduceerd tarief aanboden.”
Ze moet overigens wel een drempel over voordat ze voor het eerst een shirt met 113 aantrekt. “Omdat mensen al gauw denken: dat is er ook zo eentje. Wat niet zo is: ik heb echt wel mentale dippen gekend, maar geen suïcidale gedachten. Om mij heen, in mijn praktijk en in mijn omgeving, heb ik er wel mee te maken gehad. Ik wil helpen het taboe te doorbreken om hierover te praten. Om überhaupt over mentale klachten te praten, en ze te signaleren als je bij iemand kleine veranderingen opmerkt: hoe is het écht met je?”
Kuithoge sneeuw
De marathon op de Noordpool is de enige waarvan Saskia 2 weken later nog pijn in haar lijf heeft. “We liepen met een zwemvest aan en op spikes door kuithoge sneeuw en ijswater. Zeven uur lang, vijftig rondjes op een ijsplaat die zich verplaatst, waardoor GPS niet meer betrouwbaar is.” Maar ze haalt het.
Sterker: ze is zelfs de snelste Nederlandse vrouw ooit op de Noordpool – al doet dat haar weinig. “De wereld is zo op prestatie gericht. Het moet altijd sneller, beter, harder, hoger. Maar waarom? Ik ben me in deze weken bewuster geworden van de complexe klimaatproblemen – het is veel ernstiger dan we denken. Ik heb geholpen 113 meer zichtbaarheid te geven en genoten van de marathon, van elke stap. Laten we de focus niet zo op sport en presteren leggen, maar op bewegen en op doen wat je leuk vindt.”



