Schmitz versus Snijders: altijd bereikbaar

duocolumn / Roderick Schmitz en Heleen Snijders bespreken relevante zorgthema’s, tegenstellingen én taboes

Heleen Snijders werkt als jonge klare maag-darmchirurg in de Proctos Kliniek in Amsterdam

Oké Roderick,

‘Draai de rollen eens om.’ Lekker dan. Een hagelwit Word-document staart me al dagen verwijtend aan. Best een luxepositie om steeds op jou te mogen reageren. Column na column krijg ik de kans om de zaak eens flink met mijn millenniallicht te beschijnen. Toch best aardig van je. Ik ben daar zo aan gewend geraakt dat het me nu moeite kost te bedenken wat ik van jou zou willen weten.

Je pensioen nadert. Je zit in de herfst van je carrière. Een succesvolle carrière mag ik wel zeggen: allround­chirurg, bevlogen opleider en medisch specialist kwaliteit en veiligheid. Altijd in het ziekenhuis te vinden, zoals velen van jouw generatiegenoten. En wanneer je er niet bent, blijf je bereikbaar, ongeacht aanleiding of tijdstip.

‘Hoe kijk je terug op dit relatief monomane bestaan?’

Ik ben daar wel eens jaloers op geweest, terwijl ik probeerde mijn leven bij elkaar te jongleren met bijbehorende concessies. Maar ook vraag ik me af hoe je terugkijkt op dit relatief monomane bestaan. Heb je soms spijt van bepaalde keuzes en zou je het achteraf anders doen? Ben je niet bang dat je je identiteit als chirurg straks zal gaan missen? En, niet onbelangrijk, welke levensles heb je voor mij en de generaties na mij? Als jij nou probeert eerlijk antwoord te geven, dan zal ik voor de verandering eens proberen naar je te luisteren.


Ach Heleen,

Het concept van deze column was logisch; de lente geeft richting aan de zomer en die kans heeft de herfst al gehad. Luisteren naar mij is dan ook niet nodig. Beter is aanhoren om vervolgens zelf koers te bepalen. Neemt niet weg dat ik mij ook wel realiseer dat ervaring wel degelijk helpt. Dus dank je wel voor al je vragen, al zijn het er wel erg veel. Het geeft mij in ieder geval de luxe van kiezen.

Hard werken wordt vaak geassocieerd met het minder leuk hebben. Dat is bij mij nooit het geval geweest, want als ik het niet leuk had, zou ik er wat aan gedaan hebben. En dat is dan natuurlijk niet alleen aan het aantal uren knabbelen.

‘Zie je werk niet als bedreiging van je vrije tijd’

Zorg nou dat je het in het ziekenhuis naar je zin hebt. Je bent immers de helft van de tijd dat je wakker bent aan het werk. Doe je dat niet, dan ga je je werk als bedreiging van je vrije tijd zien. Dat hou je natuurlijk nooit vol en het is de snelweg naar een burn-out. Ik begrijp daarentegen ook wel dat je werk niet hoeft te zien als de perfecte invulling van je vrije tijd, maar meer balans en minder tegenstelling zijn essentieel.

Een katalyserende rol spelen in je eigen werkplezier en je ook verantwoordelijk voelen voor het werkplezier van de ander door goed voor elkaar te zorgen, is het recept. Dan ga je het uiteindelijk jammer vinden dat je aan het eind van de dag naar huis moet, maar het zorgt er wel voor dat je de volgende dag weer geïnspireerd aan de slag gaat. En dan kost het je ook geen moeite om altijd bereikbaar te zijn.

Delen