Schmitz versus Snijders: zijpad

duocolumn / Roderick Schmitz en Heleen Snijders bespreken relevante zorgthema’s, tegenstellingen én taboes

Roderick Schmitz is een ervaren gastro-intestinaal chirurg en opleider in het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda


Toe maar Heleen,

Je hebt je repertoire weer uitgebreid en schuift nu wekelijks aan bij RTL Tonight om gezondheidszorg te duiden. En dat is toch echt iets anders dan waarvoor je bent opgeleid. Als jouw opleider was ik trots dat wij je in 2021 als vaardig gastro-intestinaal chirurg hadden afgeleverd. We moestenalleen nog maar een plekkie voor je regelen bij een vakgroep.

Dat zou niet makkelijk worden, de markt voor jonge klare chirurgen was immers gespannen. Teveel gegadigden in een wereld waarin de gevestigde orde meer bezig was met het vasthouden van de eigen – te – dikke knip dan met het zoeken naar een oplossing voor deze zelf veroorzaakte chirurgische weeffout.

‘Is het wel echt ‘helaas’ dat het ons niet is gelukt?’

Het is ons helaas niet gelukt jouw droom te verwezenlijken en je de rest van je werkzame leven in een mooi team van gelijkgerichte professionals te laten onderwerpen aan de regelmaat van operatie­kamer, polikliniek, verpleegafdeling, SEH en, natuurlijk niet te vergeten, dienst.

De laatste tijd merkte ik dat je op weg was naar de uitgang van je gastro-intestinale carrière – op LinkedIn noemde je je immers al anuschirurg. Maar is het wel echt ‘helaas’ dat het ons niet is gelukt? Is de reis die je de afgelopen jaren hebt afgelegd eigenlijk niet heel erg mooi geweest met deze column, Nurses Know Better, Future Surgeon, podcasts, moderaten op congressen en nu dus televisie?


Heleen Snijders werkt als jonge klare maag-darmchirurg in de Proctos Kliniek in Amsterdam

Ja Roderick,

Toen ik achttien was, twijfelde ik: geneeskunde of een creatiever pad. Het werd geneeskunde. Stevig, tastbaar, serieus. Het creatieve pad leek onzeker, broos, misschien zelfs onbelangrijk. En toch wist ik: ook daar zat iets van mijzelf in – de behoefte om verhalen te delen en mensen te raken.

De chirurgie bleek een ratrace. Dienst, poli, operatie, herhalen. Het maakte me vaardig, sneller, scherper. Maar ergens onderweg verloor ik ook iets: die andere kant van mezelf, die achttienjarige die meer wilde dan alleen de regelmaat van het vak.

‘Het voelt niet als verraad aan de chirurgie’

De tegenslagen, het niet vinden van die vaste plek, deden pijn. Het voelde alsof ik buiten de boot viel. Maar misschien was het juist een kans om opnieuw te kiezen. Om weer dichter bij die achttien­jarige te komen die verhalen wilde vertellen, taboes wilde doorbreken, thema’s groter wilde maken dan het eigen vak.

Daarom voelt het niet als verraad aan de chirurgie dat ik nu ook aan een talkshowtafel zit. Het is eerder een verbreding. In de spreekkamer werk ik voor één mens tegelijk. Bij RTL mag ik een gesprek voeren dat velen raakt.

En ja, ik blijf verdrietig dat jonge klare chirurgen geen ruimte krijgen. Dat die stoelen bezet blijven. Maar misschien is dat ook de les: zelfs voor de teleurgestelde, uitgebluste specialist is er een zijpad. Soms moet je gewoon afslaan.

Delen