Sergio Leon (1932-2025)
Gynaecoloog Sergio Leon was een man van aanzien op Curaçao en heeft veel betekend voor de gezondheidszorg op het eiland. Als zijn belangrijkste instrument noemde hij niet mes of verlostang, maar zijn broekzakken.
In 1971 kwam Jozien Holm, emeritus hoogleraar Obstetrie en Gynaecologie aan de RUG, voor haar coschap gynaecologie naar Curaçao. Na haar artsexamen in Groningen zou ze verder gaan in de oogheelkunde. Maar het coschap bij Sergio Leon deed haar van gedachten veranderen: gynaecologie moest het worden.
“Ik weet zo nog vier of vijf mensen die na een coschap bij dokter Leon voor gynaecologie kozen. Hij liet ons zien wat een prachtig vak het is. De man was zo enthousiasmerend. Hij kon zo mooi vertellen en deed niets liever dan kennis overdragen. Ook midden in de nacht. Had hij om drie uur ‘s nachts een keizersnee gedaan, dan ging hij in alle rust een uur zitten om de casus met de coassistenten na te bespreken en onderwijs te geven.”
Wat Jozien Holm ook nog goed bijstaat, is hoe ‘mooi’ Leon opereerde. “Hij had grote, slanke handen waarmee hij echt elegant zijn werk deed. Ik zie nóg voor me hoe zorgvuldig hij met de weefsels omging, hoe vanzelfsprekend het er allemaal uitzag.”
Wat ze ook nog goed weet, is dat Leon graag rookte. Oók in de behandelkamer. Moest hij een curettage doen, dan legde de zuster de sigaar even in de asbak. Tja, het waren andere tijden.”
Toen Leon een periode uitgeschakeld was door rugklachten, verving Holm hem. Tot kort voor zijn overlijden bleef ze hem regelmatig bezoeken. “De laatste negen jaar was hij door ziekte aan huis gekluisterd. Hij bleef een gentleman en toegankelijk als altijd. Dokter Leon was een man van aanzien, die veel heeft betekend voor de gezondheidszorg op Curaçao.”
‘Hij kon zo mooi vertellen en deed niets liever dan kennis overdragen’
Schrijver Jeannette van Ditzhuijzen weet daar meer over. In 2015 schreef ze het boek Anyway – Sergio Leon, vrouwenarts en eilandkind. Daarvoor sprak ze urenlang met Leon in zijn landhuis De Goede Hoop, te midden van meubels die hij zelf had gemaakt of gerestaureerd – houtbewerking en meubelrestauratie waren zijn passies. “Hij was ook dol op de tv-serie M.A.S.H. Werd hij weggeroepen, dan zei hij vaak: ik moet M.A.S.H. spelen.”
In 1965, weet Van Ditzhuijzen, richtte Leon Famia Planía op, de nog steeds bestaande kliniek voor geboortebeperking en seksuele voorlichting. “De eerste donatie die hij binnenhaalde was van het bisdom Curaçao. En dat in een tijd dat het eiland voor 90 procent katholiek was en het Vaticaan een grote vinger in de pap had. Ongelooflijk.”
Hij deed volgens haar meer dingen die je – zeker nu – voor onmogelijk zou houden. “Sergio was breed opgeleid, in de VS. Als hij een iets oudere vrouw moest opereren, deinsde hij er niet voor terug om meteen ook de blindedarm eruit te halen. ‘Als ze later buikpijn krijgt, is die maar weg’, was zijn redenering.”
Toen Van Ditzhuijzen hem vroeg welk instrument hij het belangrijkste vond – zijn handen, het mes of de verlostang – luidde zijn antwoord: “Mijn broekzakken, om mijn handen in te doen en af te
wachten. Als je in de verloskunde geen geduld hebt, maak je brokken.”



