Tóch wel goed
onvergetelijk / Binnen 5 minuten arriveren er drie politieagenten
Oud-huisarts en SCEN-arts Cees Miedema (74) kreeg op een dag een telefoontje dat voor flink wat consternatie zorgde.

Dit verhaal speelt zich af in de jaren tachtig. Mijn vrouw en ik hebben een grote praktijk aan huis in een kleine stad. Op een maandagochtend informeert ze me dat er een jongen zonder afspraak in de wachtkamer zit die zegt dat hij de huisarts graag wil spreken.
Stuk hout
Na een half uur zit er een jongen van een jaar of veertien voor me uit een mij welbekend gezin. Als ik vraag wat ik voor hem kan betekenen, vertelt hij dat hij al jaren geestelijk en lichamelijk mishandeld wordt door zijn vader. De mishandelingen variëren van geslagen worden met een stuk hout tot weekenden verplicht op zijn kamer blijven als hij te laat uit school komt.
Hij vertelt dat hij, als zijn vader boos is, het lijdend voorwerp is en dat kleinerende opmerkingen vaak ontaarden in fysiek geweld. Ik leg hem uit dat de Kinderbescherming in zijn situatie de aangewezen instantie is. Hij antwoordt dat hij daar nu nog niet naartoe wil, maar dat hij terug zal komen als zijn vader hem opnieuw mishandelt.
Hij blijkt een pistool bij zich te hebben en wordt meegenomen naar het bureau
Een week later zit de jongen weer tegenover me. Ik bel de Kinderbescherming en de medewerker die ik aan de telefoon krijg, laat weten dat de jongen meteen kan komen. Na 2 uur word ik gebeld door dezelfde medewerker. Met trillende stem vertelt hij dat de vader erachter is gekomen, met de jongen is meegekomen, en nu dreigt de huisarts die dit in gang heeft gezet dood te schieten.
Kogelvrij
Ik bel meteen de politie, want van de Kinderbescherming naar onze praktijk is het slechts 20 minuten rijden. Binnen 5 minuten arriveren er drie politieagenten; alle patiënten hebben we intussen naar huis gestuurd. De agenten dragen kogelvrije vesten – ik niet, realiseer ik me.
Ze vertellen ons dat we maar beter naar het achterhuis kunnen gaan. Twintig minuten later staat de vader aan de voordeur van de praktijk. Hij blijkt een pistool bij zich te hebben en wordt meegenomen naar het bureau. Via snelrecht wordt hij veroordeeld tot een gevangenisstraf van 3 maanden.
Bloemetje
Kort na zijn vrijlating komt mijn vrouw de spreekkamer binnen en zegt: “Je raadt nooit wie er aan de telefoon is. De vader van die jongen, hij vraagt of hij alsjeblieft patiënt bij ons mag blijven, want hij vindt je toch wel een goede huisarts.” Ik vertel de man dat ik altijd open sta voor een gesprek, maar dat ik dan wel een bloemetje voor mijn vrouw verwacht, gezien de onrust die hij heeft veroorzaakt. Ik informeer de politie en we spreken af dat enkele agenten als patiënten in de wachtkamer zullen plaatsnemen.
Samen met iemand van de reclassering komt de man langs. Mét een bosje bloemen. Hij betuigt spijt en vraagt nogmaals of hij met zijn gezin bij onze praktijk mag blijven. Ik accepteer zijn excuses. De jongen is uit huis geplaatst. Van het gezin heb ik gelukkig nooit meer last gehad.



