Wachtkamerkrijgers
Op deze plek verhalen schrijvers, journalisten en publicisten over een persoonlijke ervaring met de gezondheidszorg. Zo houden ze zorgprofessionals een spiegel voor. In deze aflevering: Najiba Abdellaoui.
Witte, lichtgrijze of beige muren. Kunst zonder context en stoelen die vrijwel overal passen. Wachtkamers willen niet opvallen, zitten niet te wachten op meningen. Ze zijn enkel een ruimte tussen thuis en onderzoeken, thuis en diagnoses, thuis en vragen. Dit is de plek waar ik mensen lees en mede-wachtkamerkrijgers ontmoet.
Kan me niet herinneren wanneer ik voor het eerst een van mijn ouders vergezelde naar een medische afspraak. Het zal ergens in mijn tienerjaren geweest zijn. Die eerste wachtkamer is vergeten, die van de laatste jaren zie ik voor me. De magazines, de mensen, de halfzachte gesprekken omdat waarschijnlijk ooit iemand heeft bepaald dat bibliotheken en wachtkamers dezelfde gefluisterde eerbied verdienen.
Als ik er met mijn moeder zit, gaan we daar redelijk goed in mee. Wachten met mijn vader is een ander verhaal. Wij praten in een volume dat alleen wij verstaan en behandelen de wereld in sneltreinvaart. En wanneer de wereld is uitgespeeld, verplaatsen we ons naar het heelal. Mijn vader doodt de tijd niet, hij reanimeert stiltes.
Mijn vader doodt de tijd niet, hij reanimeert stiltes
Al pratend, moeder of vader, zien we de vrouw met haar zoontje, het stel dat op elkaar leunt, de man die zoekend op al zijn zakken klopt. In wachtkamers is mensen lezen een aparte tak van sport. Hoe zit iemand erbij? Waarom zijn ze hier? Met wie zijn ze of wie zit er op hen te wachten?
In het begin was iedereen die in de wachtkamer zat in mijn ogen een patiënt, maar toen begon ik ze te herkennen. De wachtkamerkrijgers. De mensen die een geliefde begeleiden, net als ik. Heel soms herkennen we elkaar en volgt er een kort knikje, maar vaker zijn we te druk bezig met ons gezelschap.
Medicijnenoverzicht bij de hand? Check. Wat is er de vorige keer gezegd, hebben we nu specifieke vragen? Als dat allemaal gedaan is, kunnen we het hebben over meer alledaagse zaken. Ondertussen kijkend naar de mensen die binnenkomen en weer weggaan met ogen die alweer bezig zijn met de volgende stap.
Wij, wachtkamerkrijgers, lopen er dan vaak naast, een extra samenvatting gevend van wat er net is gezegd. Wij luisteren, vertalen (medische) talen, proberen ons onzichtbaar te maken, stellen vragen en onthouden op papier wat er is gezegd om het op de juiste momenten weer terug te kunnen halen.
Wij bekleden de extra stoel in de dokterskamer. Vertellen graag wie wij zijn van de patiënt. We zijn belangrijk, maar nooit belangrijker dan zij. Ik merk dat je deze rol herkent. Omdat jij waarschijnlijk ergens in je leven ook een wachtkamerkrijger bent.
Ja, wij zijn steunpilaren, vraagbakens, dragers van verantwoordelijkheid die hopen dat we niets achterlaten tussen (on)bekende talen. Wij verzamelen informatie, opties en vragen in de ruimte tussen afspraken om onze geliefden zo lang mogelijk gezond te houden. Tijd te krijgen. Zodat we nog heel lang, net iets te hard, in wachtkamers kunnen praten over de wereld en het heelal.
Najiba Abdellaoui (1981) is kinderboekenschrijver, dichter en vertaler. Ze schreef o.a. Het Sleutelbos, Lachen! en Mir en de muusjes (en de mooiste mislukking ooit).



