Wereldhit
onvergetelijk / Hij wist het zeker: het was dodelijk, een kwestie van tijd
Iedere zorgprofessional heeft wel een patiënt die hij of zij nooit meer vergeet. Deze keer: gepensioneerd huisarts Onno Dokkum (66) over een muzikale hypochonder.

Hij kwam voor de derde keer binnen een week op m’n spreekuur. In z’n linkerhand een gitaar, rechts een boekwerkje met daarin nieuwe partituren voor alles verpletterende wereldhits. Althans, dat vermoedde ik.
Maar ik vergiste me. Dit keer geen bonte verzameling van nieuwe composities, maar een uitgebreide brochure over alle patiëntenverenigingen in Nederland. Een soort wegwijzer voor als je ziek was.
Hij had gedurende z’n hele leven zo ongeveer alle ziekten die een mens kon bedenken onder de leden gehad. Tenminste, dat dacht-ie. Hoe goed en hoe vaak hij ook door specialisten was nagekeken, tot de gynaecoloog aan toe, hij bleek niks te hebben. Kerngezond!
Wat hem dit keer op m’n spreekuur bracht: hij was naar eigen zeggen in de wurggreep van een allesverwoestende ziekte die was begonnen met een ontsteking van de pink aan z’n rechterhand. En hij wist ’t zeker: het was dodelijk. Een kwestie van tijd.
“Oké, dus we gaan een nummer tegen de dood schrijven”
Ik liet hem vertellen. Waar het op neer kwam: een goeie vriend, bassist van beroep, had tijdens een tournee door het Verre Oosten een ontsteking aan z’n hand opgelopen. Een tropische infectie van heb ik jou daar. Het begon onschuldig, maar het werd snel erger. Het eindigde met twee zwarte vingersen vervolgens ‘amputeren maar’. Volgens de dokter in Thailand kwam het door vieze beestjes op z’n snaren.
Of ik z’n pink mocht zien. Ik keek, maar ik zag niks. Ja, een hand en vijf vingers. In ieder geval geen sporen van bacteriële sluipmoordenaars of ander dodelijk ongedierte.
Ik vroeg hem waarom hij z’n gitaar hadmeegenomen. “Daarom! Ik wil niet worden opgevreten door zwarte bacteriën. Weg met dat ding! Ik ga iets gezonds doen. Krachttraining! Halters! Gewichten!” Hij klonk resoluut. En overhandigde me z’n gitaar.
Ik dacht na. “Luister, de sportschool wordt niks. Ja, een hartaanval. Een gewicht op je strottenhoofd. Of een plafond dat naar beneden komt. Ik bedoel, je wil toch niet tussen zes planken onder de grond eindigen als je ook op zes snaren uit je dak kunt gaan?”
Hij viel stil, dacht na en zei ten slotte: “Oké, dus we gaan een nummer tegen de dood schrijven, begrijp ik dat goed? Tegen de man met de zeis?” Ik knikte en gaf hem z’n gitaar terug. “Wat dacht je van: The Grim Reaper is a bad, bad sleeper? Zoiets. Ik zie je volgende week, maak er wat moois van, ik verwacht een wereldhit!”
De volgende week kwam hij terug op m’n spreekuur. Met gitaar en al. En ik moet zeggen: het klonk verdomd goed. Als u wilt, speel ik het een keer voor u.



