Willem van Doorn (1946 – 2025)

afscheid / Willem van Doorn

Beeld privé

De Koudumer dorpsdokter Willem van Doorn werd door zijn patiënten op handen gedragen. Hij was zachtaardig, toegankelijk en tolerant. En hij had ‘een aangeboren luisterhoofd’.

Tijdens zijn studie geneeskunde in Groningen ontstond zijn liefde voor Friesland en zeilen. Nadat Willem van Doorn een huisartsenpraktijk in Koudum, in de waterrijke Zuidwesthoek, kon overnemen, ontwikkelde hij zich al snel tot een echte dorpsdokter.

Kwartiertje koffie

Met Jan Eisma deelde hij 35 jaar een praktijk tot ze in 2011 tegelijk met pensioen gingen. “Willem was een vriendelijke, zachte en tolerante man, zeer toegankelijk en met veel humor. We deelden een pand, medewerkers en apotheek, maar hadden elk onze eigen patiënten. Elke dag begonnen we om kwart voor acht met koffie. Dat kwartiertje samen was ons heilig. We hadden plezier, maar deelden ook onze twijfels met elkaar.

Luisterhoofd

Willem en ik waren beiden ook huisartsenopleider. Ik liet mijn assistenten altijd een dag met hem meelopen om ze te leren hoe een goede consultvoering eruitziet. Willem had nauwelijks woorden nodig. Hij had een soort aangeboren luisterhoofd; patiënten kwamen vanzelf met hun verhaal.”

Die patiënten droegen hun dokter op handen. Eisma herinnert zich dat Van Doorn een keer tijdens een weekenddienst naar het voetbalveld in Stavoren werd geroepen. “Toen Willem het veld opkwam, werd hij met luid gejuich door voetballers en supporters ontvangen: ‘Het is dokter Van Doorn!’ Willem kon daar prima mee omgaan. Met de armen omhoog liep hij het veld op.”

Hoewel hij opgroeide in Amersfoort was hij dorpsman in hart en nieren. “Willem richtte de dorpskrant op en stortte zich vol overgave op de jaarlijkse cabaretavonden. Hij had een prachtige bariton.”

‘Toen Willem het veld opkwam, werd hij met luid gejuich door voetballers en supporters ontvangen: ‘Het is dokter Van Doorn!’

Dochter Jolijn van Doorn, zelf neuroloog, herinnert zich hoe zij en haar broers een zakcentje verdienden door de rekeningen voor particulier verzekerden rond te brengen en griepprikken in elkaar te draaien. “Als vader werd weggeroepen voor een spoedgeval terwijl hij een afspraak met een patiënt op de praktijk had, dan werd een van ons gestuurd om te zeggen dat het nog wel even kon duren. Moeder kon niet van huis; zij moest bij de telefoon blijven.”

Echte dokter

Jolijn was de enige van de kinderen die voor geneeskunde koos. “Dat vond hij heel leuk, maar hij bleef erbij dat alleen een huisarts een echte dokter is. Als een van mijn kinderen een splinter had, zei hij plagerig: ‘Daar kan je moeder niks mee; zij weet maar van één ding heel veel, ik kan veel meer.’” Des te leuker vond dochter het dat haar vader in de laatste jaren van zijn arbeidzame leven steeds vaker voor neurologische onderwerpen koos in de bijscholing.

‘Willem vond alleen een huisarts een echte dokter’

“Ik was nog in opleiding en een weekend thuis in Koudum, toen ongeruste ouders ’s avonds laat langskwamen met hun kindje dat net geopereerd was in het UMCG. Of ik even wilde meekijken. Want: ‘Met jouw diagnose durf ik de neuro­chirurg wel te bellen. Anders moet het eerst weer via Sneek.’ Ik dacht aan uitval van een tweetal hersenzenuwen. Vader belde de neurochirurg, die reageerde met een ‘ik denk dat u helemaal gelijk heeft’. Hij was apetrots. Dat had hij als dorpsdokter toch maar mooi goed gezien.”

Delen