Zorgverleners over tatoeage: ‘Patiënten reageren positief’
Physician assistant Marloes Andreas (45) kreeg spijt van haar eerste tatoeage. Maar dit weerhield haar er niet van om er meer te laten zetten.

“Die eerste tattoo was meteen een grote, een tribal draak op mijn onderrug. Zeventien was ik. Helaas was de tatoeëerder een prutser — omdat hij te diep had getatoeëerd, kreeg ik last van bultjes en andere irritaties. Op mijn 24ste heb ik de tatoeage daarom laten verwijderen. Om het lelijke litteken te verhullen, liet ik een pauw overheen zetten. Later kwamen er vlinders en bloemen bij. En een schedel, omdat ik toentertijd bij de afdeling radiologie werkte.
Asociaal
Toen mijn vriend drie jaar geleden zíjn eerste tatoeage wilde laten zetten, begon het bij mij ook weer te kriebelen. Deze keer koos ik geografische vormen, die vind ik zo prachtig. Eerst heb ik drie mandala’s op mijn linkerbeen laten tatoeëren. Daarna volgde een sleeve op mijn linkerarm. Die stopt met opzet boven mijn pols, zodat ik hem goed kan bedekken.
‘Patiënten reageren vaak verrassend positief’
Ik werk freelance en als ik ergens op gesprek kom, wil ik dat een nieuwe opdrachtgever eerst mij ziet, niet mijn tattoo. Dat komt door een opmerking die een specialist ooit maakte. ‘Onverzorgd en asociaal’, noemde hij mijn tatoeages. Hij zou me daarom nooit aannemen, zei hij.
Verfrissend
Patiënten reageren juist vaak verrassend positief. ‘Verfrissend’, reageerde een jurist eens — op zijn kantoor waren tatoeages nog steeds taboe. En een vrouw van 80 wilde graag mijn arm voelen. Het leverde een leuk gesprek op. In de zorg, waar je persoonlijkheid soms schuilgaat onder een witte jas, zijn mijn tattoos mijn mooiste sieraad. Een sieraad dat, in tegenstelling tot een horloge of ringen, gelukkig nooit af hoeft.”
Zorgverleners met tatoeages zijn allang geen uitzondering meer. Maar ze zichtbaar tijdens het werk dragen? Daar blijven de meesten huiverig voor. Lees alle bijzondere verhalen van vier collega’s over hun tatoeages.



