De groeten uit Singapore
groetenuit / Singapore
Fysiotherapeut Maartje Verdiesen (47) woont – met wat onderbrekingen – al tien jaar in Singapore, waar ze werkt bij een praktijk gespecialiseerd in bekkenfysiotherapie. Hoe is het om daar te leven én als fysiotherapeut te werken?

Hoe ben je in Singapore beland?
“In 2011 vertrok ik, na drie jaar in China gewoond te hebben, naar Singapore. Ik hou van Azië, maar wat comfort vind ik ook fijn. Daarom koos ik voor Singapore, want dat is westers mét de unieke sfeer van het Verre Oosten. In 2018 ben ik naar Sydney verhuisd en tijdens de pandemie heb ik een paar jaar in Nederland gewoond en gewerkt. Sinds begin 2023 ben ik weer terug in Singapore, want dit voelt voor mij als thuis.”
Kon je in Singapore meteen aan de slag als fysiotherapeut?
“In Singapore heeft de Allied Health Professions Council, een soort BIG-register voor paramedische beroepen, een lijst met buitenlandse opleidingen. Als je hogeschool of universiteit daar niet op vermeld staat, wat bij mij toen het geval was, moet je eerst een examen doen om in Singapore je beroep te kunnen uitoefenen. Je kunt je overigens pas inschrijven voor zo’n examen als je kunt aantonen dat je voor daarna een baangarantie hebt. Die had ik gelukkig.
Toen ik hier in 2012 aan de slag ging, was er in Singapore een tekort aan fysiotherapeuten. De opleiding was nog vrij nieuw. De weinig afgestudeerden gingen meestal in ziekenhuizen werken, er waren destijds maar vier particuliere praktijken. Inmiddels zijn er heel wat lichtingen afgestudeerde fysio’s bijgekomen, en nu vind je op praktisch iedere straathoek wel een praktijk.”
Viel het mee om daar aan de slag te gaan?
“Het orthopedische deel viel mee. Sinds mijn afstuderen had ik echter alleen in particuliere praktijken gewerkt, en daar zie je niet zo heel veel complexe neurologische en cardiovasculaire patiënten. Die kennis was dan ook wat weggezakt, dus daar heb ik hard op moeten studeren.”

Kun je iets vertellen over de praktijk waar je werkt?
“Ik werk nu drie jaar bij Physio Down Under. Daarvoor werkte ik bij een andere particuliere praktijk. De naam slaat niet op Australië, maar op onze specialisatie: bekkenfysiotherapie. We werken hier met tien fysiotherapeuten, waaronder twee Singaporezen. Ik ben de enige Nederlandse. Mijn collega’s komen uit onder meer Engeland, Canada, Zuid-Afrika en Brazilië. Het team bestaat verder uit vier secretaresses en vier Pilates-instructrices.”
Wat vind je de grootste verschillen met Nederland?
“De administratieve last is in Nederland echt vele malen hoger. In Singapore betalen patiënten zelf de rekening. Áls ze voor fysiotherapie zijn verzekerd, regelen ze de declaratie verder zelf. Ik hoef geen uitgebreide administratie bij te houden, ik kan me hier volledig wijden aan de patiënt.
In Singapore is ook veel meer aandacht voor preventie. Buitenlandse verzekeringen voor expats vergoeden soms preventieve onderzoeken, maar mensen betalen de kosten ook vaak zelf. Ze vinden preventieve zorg belangrijk en deze is ook makkelijk toegankelijk: er zijn geen wachttijden.”
Nog verschillen tussen Nederlandse en lokale, Singaporese patiënten?
“Niet echt, behalve dat Aziaten in het algemeen lichamelijk misschien nét iets flexibeler zijn. En meer openstaan voor Traditional Chinese Medicine oftewel TCM, dat hoort immers bij de oosterse cultuur. Acupunctuur en cupping zijn algemeen geaccepteerde behandelmethoden hier. In heel Singapore vind je TCM-winkeltjes met de meest exotische koopwaar tegen van alles en nog wat. Als team hebben we een keer een bezoekje aan zo’n winkel gebracht. Maar als je dan informeert wat precies het werkende bestanddeel is, krijg je als antwoord ‘dat is familiegeheim’.

Wat me opviel toen ik rond de pandemie weer een paar jaar in Nederland aan de slag ging, was dat veel Nederlanders geen besef lijken te hebben van de kosten. Doordat ze verzekerd zijn voor een bepaald aantal behandelingen per jaar, menen ze ook recht te hebben op ál die behandelingen. Ik heb een paar keer meegemaakt dat iemand tegen het eind van het jaar een afspraak wilde maken met de mededeling dat men van zijn verzekering nog drie behandelingen tegoed had, en vervolgens een massage van mij verwachtte. Voor veel Nederlanders voelt het kennelijk alsof de fysiotherapeut gratis is. Dat vind ik echt een weeffout in het Nederlandse systeem. Singaporezen moeten de kosten meestal zelf voldoen, die komen alleen als het echt nodig is.”
Heb je ook overeenkomsten geconstateerd?
“Ja, ik zie dat jongere collega’s in zowel Singapore als Nederland patiënten vooral oefeningen laten doen. Dat lijkt echt een trend te zijn, dat men patiënten vooral aan het werk zet en observeert. Persoonlijk ben ik er van overtuigd dat onze kracht ín onze handen zit.”
Het leven in Singapore is duur. De fysiotarieven liggen waarschijnlijk ook veel hoger?
“Voor een eerste afspraak van een uur, de intake, betaalt men hier bij onze praktijk omgerekend ongeveer 200 euro. Voor een vervolgafspraak van 45 minuten 150 euro.”
Wat heeft het wonen en werken in Singapore jou gebracht?
“Ik ben naar de andere kant van de wereld verhuisd om met andere culturen in aanraking te komen, en dat is gelukt. Onder mijn vrienden zitten mensen met onder andere Maleise, Chinese, Indiase en Singaporese wortels. Ik word uitgenodigd voor al hun feestdagen. En ook op het werk kom ik in contact met collega’s met verschillende achtergronden. Dat, in combinatie met mijn liefde voor Azië en het fijne leven – alles is hier zo goed geregeld – maakt dat Singapore echt mijn thuis is geworden.”
Het leven in Singapore (én tips)
Dit vertelde fysiotherapeut Maartje Verdiesen in het magazine over haar leven in Singapore:
Waar moest je vooral aan wennen?
“Het klimaat. Het is hier altijd warm, met een enorm hoge luchtvochtigheid.”
Merk je grote culturele verschillen?
“Singaporezen draaien vaak ergens omheen, uit angst iets verkeerds te zeggen. Verder is veel hier gericht op succes. Heel jonge kinderen worden al naar Enrichment-klasjes gestuurd om bijvoorbeeld Chinees te leren. En na schooltijd gaan kinderen vaak naar bijles. Ouders doen er echt alles aan hun kansen op een financieel succesvolle toekomst te vergroten. Niet zo verwonderlijk, want het leven is hier erg duur.”

Wat merk jij daar zelf van?
“Ik verdien hier drie keer meer dan in Nederland. Dat moet ook wel, want voor mijn appartement van 65m² betaal ik omgerekend € 3400,- per maand. Boodschappen doen is ook duur. Het is goedkoper te gaan eten in een van de hawker centers waar Singapore beroemd om is, met kwalitatief goede streetfoodstalletjes. Daar kun je voor rond de € 5,- per persoon prima eten.
‘De appartementen hier zijn niet ingericht op zelf koken’
Omdat de hawker centers zo goed en goedkoop zijn, zijn de meeste appartementen niet ingericht op zelf koken. In mijn keuken heb ik, anders dan veel Singaporezen, wél een magnetron en oven, want als ik tot ’s avonds laat werk, heb ik vaak geen zin om buiten de deur te eten.”
Wat zijn de beste toeristische tips?
“Het historische hawker center Lau Pa Sat in het Central Business District, heel sfeervol en met een mix van locals en buitenlanders. Veel toeristen gaan naar het SkyPark Observation Deck op de 57e verdieping van het Marina Bay Sands, maar ik adviseer een rooftopbar aan de overkant, bijvoorbeeld de Lantern Bar in het Fullerton Bay hotel. Daar zit je leuk met uitzicht óp dat iconische Marina Bay Sands. Verder is het Chinatown Heritage Museum de moeite waard, Orchard Road en omgeving een must voor shoppers en de Gardens by the Bay lichtshows echt spectaculair.”

Hoe ziet jouw vrije weekend eruit?
“Omdat veel bestemmingen op nog geen twee uur vliegen van hier liggen, ga ik geregeld een weekend naar Thailand, Vietnam of Indonesië. Vooral in Bangkok kom ik graag, dat vind ik een heerlijke stad. Als ik thuis ben, verschilt mijn weekend niet veel van dat in Nederland: sporten, boodschappen doen, koffiedrinken met vriendinnen of naar het strand. Singapore telt zo’n 6 miljoen inwoners op een oppervlakte van de helft van de provincie Utrecht, maar daar valt het mee met de drukte, Singaporezen houden namelijk niet zo van zon en warmte. Op het strand van Scheveningen is het vaak drukker.”
Wat mis je het meest?
“De vrijheid die fietsen geeft. Ik heb mijn fiets uit Nederland wel meegenomen, maar gebruik hem maar weinig. Aan fietsers is men hier niet gewend, automobilisten duwen je het liefst van de weg. En áls je al heelhuids je bestemming bereikt, dan ben je zó bezweet dat je eerst moet douchen.”




