Eigen weg: huisarts Ada Speelman-Schokkenbroek

In de serie Eigen weg vertellen zorgprofessionals over de afslagen op hun levenspad. In deze aflevering: de Groningse huisarts Ada Speelman-Schokkenbroek (48), die meerdere keren het roer omgooide en uiteindelijk haar droombaan vond.

Beeld De Beeldredaktie/Siese Veenstra

Mijn eerste baan in de zorg was …

“als mondhygiënist. Tijdens mijn studie had ik stage gelopen op de afdeling mondziekten in het UMCG. Ik vond de dynamiek en afwisseling in het zieken­huis geweldig, dus ik kon mijn geluk niet op toen ik daar na mijn afstuderen een baan kreeg aangeboden. Dit blijf ik de rest van mijn leven doen, dácht ik. Totdat een verpleegkundige van de kinderafdeling me vertelde over haar opleiding tot anesthesiemedewerker. Haar enthousiasme was zo aanstekelijk dat ik besloot een dagje mee te lopen. De dynamiek van de OK vond ik magisch, net als het verdoven en in slaap brengen van patiënten. Dus besloot ik die opleiding ook te gaan doen.”

Een rode draad in mijn carriere is …

“dat ik een boost krijg van leren, en mezelf ontwikkelen. ‘Je bent zo gedreven, wil je geen dokter worden?’, vroeg een arts op de OK. Dat idee liet me niet meer los. Op mijn 28e startte ik als zij-instromer geneeskunde. Door de week studeerde ik van acht uur ’s ochtends tot twaalf uur ’s avonds. Vrijdagavond, zaterdag en zondag draaide ik diensten op de OK. Alleen zo kon ik de eindjes financieel aan elkaar knopen. Pittig, maar ik genoot met volle teugen. De mentale uitdaging, het contact met patiënten, de afwisseling: het was precies wat ik wilde.”

Het moeilijkste moment kwam …

“in het derde jaar van mijn specialisatie tot anesthesioloog. Kort na de bevalling van mijn eerste dochter liep mijn relatie stuk en overleed mijn vader op veel te jonge leeftijd. Eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet hoe ik die heftige periode ben doorgekomen. Maar ik had een dochter om voor te zorgen, dus ik moest wel.”

Ik koos ervoor een andere weg in te slaan omdat …

“het lastig bleek om als alleenstaande ouder alle diensten in het ziekenhuis te draaien. Dus besloot ik het roer wéér om te gooien en de huisartsen­opleiding te gaan doen. Dat was achteraf gezien het beste besluit van mijn leven – alles viel er op zijn plek. De breedte van het vak, de afwisseling, de mogelijkheid om langdurige relaties met patiënten op te bouwen: ik ben een huisarts in hart en nieren.”

‘Ik ben een huisarts in hart en nieren’

Ik heb mijn pad bijgesteld toen …

“ik mijn huisartsenopleiding had afgerond. Tijdens mijn studie wist ik zeker dat ik een eigen praktijk wilde. Maar gaandeweg ontdekte ik hoe leuk ik het werk bij de doktersdienst vond. Om voldoende tijd voor diensten te kunnen vrijmaken, ben ik eerst een paar jaar gaan waarnemen. Dat deed ik in combinatie met een baan als justitieel geneeskundige in de penitentiaire inrichting in Veenhuizen. Daarnaast ben ik de kader­opleiding spoedzorg gaan doen. Inmiddels heb ik trouwens tóch die eigen praktijk, in de academische huis­artsenpraktijk van het UMCG. Ik beoefen nu dus het vak dat ik liefst doe op de plek waar ik het liefst ben.”

Het meest trots ben ik op …

“het pilotproject ‘Huisarts Ambulancezorg’ dat ik met een aantal collega-­huisartsen en ambulance­verpleegkundigen uit het UMCG heb opgezet. Sinds 27 november rijdt op sommige ambulances in de regio zuidwest Drenthe een huisarts mee, die assisteert bij niet-spoedeisende 112-meldingen. Zelf doe ik dat één dag in de week. Door patiënten de juiste zorg op de juiste plek te geven – zo mogelijk thuis – hopen we de druk op de Spoedeisende Hulp en het aantal vervoersbewegingen te verminderen en meer spoedambulances beschikbaar te hebben. Al met al hebben de voorbereidingen zo’n drie jaar geduurd – ik heb er ongelofelijk veel vrije uren in gestoken. Dat we nu daadwerkelijk zijn gestart, vind ik fantastisch. De pilot loopt zes maanden. Als de resultaten positief zijn, hopen we te kunnen uitbreiden naar meer dagen per week.”

Wat ik in de toekomst in ieder geval nog wil doen, is …

“meer tijd nemen om van het leven te genieten. Afgelopen twintig jaar heb ik een avontuurlijk pad bewandeld. Elke stap was de moeite waard, maar zo langzamerhand is het tijd voor wat meer rust. De academische huisartsenpraktijk is mijn droomplek, ik zie mezelf hier wel tot mijn pensioen blijven. Mijn liefde voor spoedzorg kan ik niet alleen in mijn werk kwijt, maar ook met mijn man delen – hij is ambulanceverpleegkundige op de motor. Samen met hem heb ik zes jaar geleden nog een dochter gekregen. Of ik dan niets meer te wensen heb? Ik woon mijn hele leven al met veel plezier in en rond Groningen, maar een huis in Den Haag, dicht bij de zee, lijkt me ook fantastisch. Er moet tenslotte altijd iets te dromen blijven.”

C.V.

1996 opleiding mondzorgkunde
1999 – 2002 mondhygiënist
2002 – 2005 opleiding anesthesieverpleegkunde
2002 – 2009 anesthesiemedewerker
2005 – 2009 zij-instromer geneeskunde
2010 – 2013 specialisatie anesthesiologie
2013 – 2015 opleiding huisartsgeneeskunde
2016 – heden (waarnemend) huisarts
2021 – heden justitieel geneeskundige
2022 – 2024 opleiding kaderhuisarts spoedgeneeskunde
2022 – heden kaderhuisarts spoedzorg
2024 – heden praktijkhoudend huisarts academische huisartsenpraktijk

Delen