Groeten uit Zuidwest-Engeland (Devon)
groetenuit / Zuidwest-Engeland
Dierenarts Elske Put woont en werkt sinds 2015 in Zuidwest-Engeland, in het graafschap Devon. In het zomernummer van Arts en Auto vertelt ze over haar leven daar. Hier gaat ze in op haar werkervaringen in Engeland.

Wat is je vooral bijgebleven van je eerste weken als veearts in de UK?
“Dat Engelse boeren niet vreemd opkijken van vrouwelijke farm vets. In Friesland, waar ik na mijn afstuderen aan de Universiteit van Gent eerst nog een maand of vier werkte, bevond ik me nog in een echte mannenwereld. Bij North Park Vets werkten al verschillende jonge vrouwelijke veeartsen, dus de boeren hier waren er al aan gewend.”
Nog andere verschillen?
“Jazeker, ik denk dan vooral aan de grootte van de bedrijven. In Devon heb je nog relatief veel smallholders, kleine boerderijen met vaak niet meer dan tien koeien. Grote boerenbedrijven met honderden koeien zie je in dit graafschap veel minder.
Verder herinner ik me dat het destijds soms voelde alsof ik een stapje terug moest doen. In Nederland was ik bijvoorbeeld gewend aan moderne echoscanners om te zien of een koe drachtig is. Hier werkten ze nog met scanners zonder accu, dus moest ik eerst een verlengsnoer inpluggen. Het voelde allemaal wat ouderwetser.
Wat me in positieve zin opviel, was dat er in de opleiding van de Engelse collega’s veel meer aandacht was besteed aan communicatie met patiënt-eigenaren. Daar had ik tijdens mijn studie in België niets over geleerd. Maar misschien was dat typisch voor de Belgische opleiding en kregen Nederlandse diergeneeskundestudenten wel communicatietraining.”

Kun je iets vertellen over North Park Vets, waar je nu al elf jaar werkt?
“Wij zijn een onafhankelijke, gemengde praktijk, dus geen onderdeel van een corporatie. Ook in Engeland zie je de trend dat ketens steeds meer praktijken overnemen. Sinds 2024 ben ik mede-eigenaar. Ik werk voornamelijk vanuit onze hoofdvestiging in North Tawton. Daarnaast hebben we nog drie vestigingen, allemaal hier in Devon, in een straal van twintig minuten.
In totaal werken hier ongeveer vijftig mensen, waaronder twintig dierenartsen. Veel collega’s werken, net als in Nederland, parttime. Toen ik hier kwam, ben ik begonnen als gemengde dierenarts, als mixed vet. De meeste collega’s hier deden dat en ik vond dat eigenlijk ook wel leuk. Maar sinds een jaar of zes houd ik me uitsluitend bezig met landbouwhuisdieren.”
Kampt Engeland, net als Nederland, met een tekort aan dierenartsen?
“Ja, ook hier is een groot tekort aan dierenartsen. Maar helaas is het sinds Brexit lastiger om foreign vets aan te nemen. Je moet namelijk als praktijk eerst iemand voor twee jaar ‘sponsoren’, oftewel twee jaar lang financieel garant voor hem of haar staan.”
En hoe zit het met de wet- en regelgeving?
“Je hebt hier de Red Tractor-certificatie, maar dat is vooral een papieren garantie voor supermarkten als het gaat om bijvoorbeeld verantwoord antibioticagebruik bij landbouwhuisdieren. Op dat gebied is hier wel sprake van groeiend bewustzijn van de gevaren van antibioticaresistentie, maar er zijn nog geen wettelijk bindende regels.”

Draai je ook weekend- en nachtdiensten?
“We hebben als praktijk inderdaad dierenartsen beschikbaar tijdens Out of hours, zoals dat hier heet. Niet iedere praktijk hier biedt die service. Ik werk gemiddeld 4,5 dag per week, en heb 1 x per week nachtdienst, en ongeveer 1 x per 4 à 5 weken weekenddienst. Dus dat is goed te doen.”
Lijkt een werkdag van een dierenarts in Devon op die van collega in Nederland?
“Omdat ik maar kort in een Friese plattelandspraktijk heb gewerkt en al zo lang in Engeland zit, heb ik geen actuele kennis van de Nederlandse situatie. Maar ik vermoed dat collega’s in Nederland niet vaak meemaken dat koeien zich op moeilijk bereikbare plekken bevinden. Er is hier zo veel land en ruimte dat dieren niet de hele dag op stal hoeven te staan.
Het landschap is ook heel anders, het komt dan ook geregeld voor dat je op zoek moet naar dieren in moeilijk begaanbaar, ruig heuvelachtig terrein waar auto’s niet kunnen komen. Dan moet ik per quad, en ter plekke snel bedenken wat ik allemaal mee moet nemen.

Iets anders wat je in Nederland niet vaak meemaakt, is dat een hond in een kennel leeft. Dat is hier vooral op het platteland heel normaal. Eigenlijk kom je hier geregeld twee uitersten tegen: werkhonden die niet in huis mogen komen, en honden die bij hun baasje op bed slapen. Ook iets wat typisch Engels is: op donderdag- of vrijdagmiddag met de collega’s na het werk nog even naar de pub.”

Over Devon
Dit vertelde dierenarts Elske Put in het magazine:
In 2015 vertrekt dierenarts Elske Put (37) naar Engeland, omdat veterinaire banen hier in die tijd niet voor het oprapen liggen. Na elf jaar wonen en werken als farm vet in Devon is ze er helemaal geworteld; teruggaan naar Nederland ziet ze dan ook niet gebeuren.

Hoezo Engeland?
“Vanwege de taal lag de UK het meest voor de hand én ik kon hier meteen aan de slag, wat in andere Engelstalige landen als Australië of Nieuw-Zeeland niet mogelijk was. Via een online veterinaire vacaturebank kwam ik terecht bij North Park Vets, een gemengde praktijk in Devon waar ik nog altijd werk. Het beviel me hier meteen en dat was wederzijds, want ik mocht blijven. Drie jaar geleden heb ik in het plaatsje Winkleigh, waar ik tot dan iets huurde, mijn eerste huis gekocht. En in 2024 ben ik mede-eigenaar geworden van de praktijk.”
Waar heb je aan moeite wennen?
“Aan de grote afstanden op het Engelse platteland, je moet daardoor veel meer plannen, altijd zorgen voor voldoende benzine en genoeg boodschappen in huis. Verder had ik wat moeite met het dialect en het vaak wat binnensmonds praten. Omgekeerd moest men hier wennen aan mijn Nederlandse directheid. Nog steeds trouwens. Britten communiceren veel omzichtiger.”
Geen heimwee?
“Natuurlijk mis ik Nederlandse vrienden en familie, maar ik zie ze geregeld. Als farm vet heb je als voordeel dat je heel snel onderdeel wordt van een plattelandsgemeenschap. Zo word ik, als ik rond etenstijd op een boerderij ben, altijd wel uitgenodigd te blijven eten. Toen ik mijn ouders meenam naar de plaatselijke pub, zagen ze me tussen mijn Engelse vrienden en hoe mensen me begroetten. ‘Je past hier echt’, zeiden ze.”
Hoe breng je je vrije tijd door?
“Ik doe aan trail running en maak graag lange wandelingen met mijn cocker spaniels Erik en Mae. Overal zijn public footpaths, je kunt hier zo veel kanten op. Vooral in de lente en de zomer is dat heerlijk, want dan is de countryside op zijn mooist. Door de honden ben ik de fazantenjacht ingerold. In de herfst en winter loop ik geregeld mee als beater. Alle geschoten vogels worden opgegeten en ze hebben een goed leven gehad in de vrije natuur. Het is een plattelandstraditie waar ik samen met mijn honden erg van kan genieten.”
Meer tradities overgenomen?
“Mijn thee drink ik meestal met melk, daar ontkom je hier niet aan. Scones eet ik the Devon way, met de clotted cream first en de strawberry jam on top. Ik ben een liefhebber van cider geworden, Winkleigh heeft zelfs zijn eigen cider. Verder kijk ik ieder jaar in mei weer, net als de locals, uit naar de Devon County Show en plaatselijke shows zoals die van Okehampton, daar lopen zo veel bekenden rond. En net als veel Britten ga ik op zondag graag voor een traditionele Sunday Roast naar de pub.”

Nog toeristische tips voor Devon?
“Wie graag wandelt, moet er zeker op uit trekken in Dartmoor National Park. Belstone Tor bij Okehampton is een prachtig uitzichtpunt, en Tavistock is een mooi dorp waar ik graag kom. Maar sowieso vind ik ieder dorp met een leuke pub de moeite waard.”




