Hanny Meijnen (1943-2025)

afscheid / Hanny Meijnen

Goede zorg voor haar patiënten stond bij verpleegkundig teamleider Hanny Meijnen bovenaan. Voor de dokters was ze streng, maar altijd op een vriendelijke en kordate manier.  “Hanny heeft honderden verpleegkundigen het goede voorbeeld gegeven.”

“Haar visie op leidinggeven, haar tact, vakkennis, vriendelijkheid, duidelijkheid, luisterend oor, gezonde arbeidsethos…” Ariane van Wamel, interim-manager in de zorg, kwam in 1989 als leerling-verpleegkundige te werken op de long­afdeling van het UMC Utrecht, onder hoofdverpleegkundige, later teamleider, Hanny Meijnen.

Bovenstaande zijn nog niet eens alle positieve eigenschappen die ze zich van Hanny herinnert. “In de 15 jaar dat ik met haar werkte, is ze een groot voorbeeld voor me geweest. Nog altijd breng ik dagelijks in de praktijk wat ik van haar heb geleerd.

Ongeacht rang, stand, leeftijd of ervaring: Hanny benaderde iedereen op dezelfde, altijd vriendelijke, manier. Haar patiënten stonden op één, daar ging ze voor door het vuur. Maar hetzelfde gold voor haar team. Ze zou nooit iemand afvallen. Het was niet zo dat ze problemen voor je ging oplossen – dat moest je zelf doen – maar ze luisterde. Hanny’s deur stond altijd open, ze wist precies wat er op de afdeling speelde.”

“Het was niet zo dat ze problemen voor je ging oplossen – dat moest je zelf doen – maar ze luisterde”

Op Van Wamels bureau staat nog altijd een foto van de twee samen: Hanny Meijnen met haar onafscheidelijke lage pumps, witte uniformrok en rode leesbril. “Hanny was klein van stuk, nog geen 1 meter 60, maar ze had aanzien. Als een patiënt niet wilde douchen of niet naar buiten wilde, kwam Hanny op haar hakjes door de gang aangetrippeld om te vertellen dat dat toch echt wél de bedoeling was. Met haar vriendelijkheid en duidelijkheid wist ze iedereen te overtuigen. Ook de medisch specialisten; ze had totaal geen last van ontzag voor autoriteit. Ook niet in de tijd dat dat nog gebruikelijk was.”

Dat kan gepensioneerd longarts Ferdinand Teding van Berkhout beamen. “Hanny was streng voor de dokters, maar altijd op een uiterst vriendelijke en kordate manier”, vertelt hij. “Een afdelingshoofd of hoogleraar wilde een patiënt nog weleens te weinig ruimte geven met een ‘ik weet wel wat het beste voor u is’. Dan wist ik: na de visites gaat Hanny deze arts apart nemen om te vertellen dat ze die houding niet gepast vond. En dat wist ze dan ook altijd zó te brengen dat niemand zich beledigd voelde.”

Ook gebeurde het weleens dat ze een co-assistent naar huis stuurde. “Kwam iemand na een wilde avond te moe op het werk, dan was het: jij kunt vandaag niks voor mijn patiënten betekenen, kom morgen maar uitgeslapen terug.”

Hanny voelde zich uitermate verantwoordelijk, tot de organisatie van het jaarlijkse kerstdiner voor de patiënten aan toe, hoewel ze zelf wars was van religie. “Ze had een hoog arbeidsethos en verlangde dat ook van haar mensen. Ze coachte haar leerlingen intensief en liet hen in de praktijk zien hoe het moest. Hanny was geen ‘papieren’ hoofdzuster, ze werkte mét haar team, op de vloer. Ik vind het een mooie gedachte dat ze honderden verpleegkundigen het goede voorbeeld heeft gegeven.”

Ariane van Wamel zegt het zo: “Hanny heeft mij opgevoed in het vak.”

Delen