Martijn & Marijn over de september-editie
martijn & marijn / bespreken het nieuwe nummer
Hoofdredacteur Martijn Reinink en uitgever Marijn Houwert bespreken de nieuwste Arts en Auto. “Omdat de zorg alles oplost – met pillen, pufjes, operaties, therapie – voelen mensen niet de urgentie om hun gedrag te veranderen.”

Marijn: “Laat ik eens beginnen met een vraag aan jou. Waar was de hoofdredacteur zelf in dit nummer het meest van onder de indruk?”
Martijn: “Mag ik twee dingen noemen? Ten eerste: het feit dat zorgprofessionals van buiten de EU zo lang moeten wachten voordat ze in Nederland aan de slag kunnen. Dat is niet nieuw maar wel ongelooflijk zonde én onnodig. De zorg kan deze mensen goed gebruiken. Ze beheersen de taal, willen graag werken, maar omdat er te weinig beroepsinhoudelijke toetsen worden aangeboden, moeten ze jaren wachten voordat ze hun BIG kunnen aanvragen.”
Marijn: “Het lijkt vooral een geldkwestie. Als ik dat lees, denk ik meteen: hoe gaan we ze helpen? Hoe krijgen we dat geld bij elkaar? Want het is inderdaad doodzonde.”
Martijn: “Je kunt ook zeggen dat die kosten wel meevallen. Voor een arts kost die BI-toets de overheid ongeveer 7.500 euro. Veel geld, maar een schijntje vergeleken met wat de volledige opleiding van een Nederlandse dokter kost.”
Marijn: “Daar heb je een punt. Welk verhaal maakte nog meer indruk?”

Martijn: “Binnenkort organiseren we natuurlijk voor de tweede keer de Arts en Auto Schrijfpoli – aanmelden kan nog tot 15 september! Op die avond gaan we het onder meer hebben over opbouw en ritme van teksten, over beeldend schrijven. Nou, toen ik het opiniestuk van verslavingsarts Robert van de Graaf las, dacht ik: die heeft dat al wel onder de knie.
Echt een goed geschreven stuk, met een sterke boodschap: de zorg is zelf de grootste kraan. Oftewel: omdat de zorg alles oplost – met pillen, pufjes, operaties, therapie – voelen mensen niet de urgentie om hun gedrag te veranderen.”
Journalist Martijn Reinink is hoofdredacteur van Arts en Auto. Traumachirurg en opleider Marijn Houwert is mede-voorzitter van Vereniging VvAA en uitgever van Arts en Auto.
Marijn: “Heeft hij helemaal gelijk in. Het aanbod aan zorg is enorm, en aanbod creëert vraag. We moeten dus kritisch kijken naar dat aanbod. Misschien moet er wel minder in plaats van meer in het basispakket. En we moeten ons afvragen: moeten we alles doen wat kán? Moeten we een 85-jarige met longkanker die 40 jaar heeft gerookt nog geavanceerde chemotherapie geven? De politiek gaat die keuzes niet voor ons maken. Dat is aan ons als professionals, samen met de patiënt. We moeten de stap maken van maximale overleving naar kwaliteit van leven.
Martijn: Nu is het jouw beurt. Welk verhaal heeft op jou indruk gemaakt?
Marijn: Ik werd geraakt door het betoog van forensisch arts Jonne Kortmann, over het feit dat haar beroepsgroep een deel van het vak, de arrestantenzorg, dreigt kwijt te raken. Tegelijkertijd zorgde dat interview voor een soort error in mijn hoofd.
Martijn: Hoezo?
Marijn: Als een commerciële partij een deel van de zorg krijgt toebedeeld, gaan mijn gedachten al snel naar CoMed. Misschien niet terecht in dit geval, maar dan vraag ik me af: hoe kwetsbaar is het? Wat als het omvalt? Aan de andere kant: het is ook niet erg als er in de zorg op een gezonde manier winst wordt gemaakt. Ziekenhuizen mogen eigenlijk geen winst maken – dan kun je nauwelijks vernieuwen of verbeteren. Als we zo doorgaan, blijven we niet vooroplopen. En ik snap ook wel dat de overheid zo’n opdracht aanbesteedt, waarbij prijs een belangrijke factor is.”
Martijn: “Het is natuurlijk wel vreemd dat je eerst investeert in een driejarige specialistische opleiding forensische geneeskunde, met arrestantenzorg als belangrijk onderdeel, en dat je dan zes jaar later dat onderdeel van hun werk volledig bij ze weghaalt. Met als gevolg dat forensisch artsen het vak of de opleiding verlaten, omdat hun werk minder aantrekkelijk wordt.”
Marijn: “Dat is dramatisch voor deze beroepsgroep. In het traumacentrum heb ik weleens te maken met een forensisch arts. Het zijn altijd kundige, prettige mensen. Het is nooit zo, zoals je in het ziekenhuis weleens meemaakt, dat ze zeggen: waarom bel je mij? Nee, ze zijn altijd behulpzaam. En ze doen ongelofelijk zinnig werk.”
Bekijk hier een sfeerimpressie van het blad in beeld:



