Ongemakkelijk

spiegel / Anton Slotboom

Beeld Andreas Terlaak

Op deze plek verhalen schrijvers, journalisten en publicisten over een persoonlijke ervaring met de gezondheidszorg en houden ze (para)medici een spiegel voor. Anton Slotboom is journalist en auteur.

Wat is het moment waarop een patiënt tegen een behandelend arts zegt: tot hier en niet verder? Dat kan ik je vertellen. Dat is namelijk het moment, of dat zou het moment moeten zijn, waarop een patiënt een zorgklacht begint te verwaarlozen om maar niet naar die ene arts te hoeven. Omdat de patiënt zich bij de arts hélemaal niet prettig voelt. Of, in mijn geval, want dit wordt een persoonlijk verhaal: naar die ene tandarts. Mijn tandarts. Die tandarts die altijd zwijgend zijn werk doet.

Goed werk hoor, dat zeker. Zo goed dat deze tandarts zelfs een tandheelkundig filiaal in een zonniger buitenlands oord heeft. Al heb ik dat van horen zeggen. Want echt vragen naar die buitenlandse avonturen kon ik namelijk nooit. Mijn tandarts knikt en doet er verder vooral het zwijgen toe.

Het is zitten, liggen, stoel naar beneden en mond open. Meteen begint het wroeten, het boren, het duwen en het trekken: met harde hand krijgt hij de boel steevast voor elkaar.

Maar het zwijgen voelt als broeien. En het broeien als ongemakkelijk. Er hangt spanning in de lucht, en die spanning is dit keer niet afkomstig van de patiënt.

Vermoedelijk denkt hij ook ’s avonds aan implantaten

Ik betrapte mezelf er daarom op steeds minder te gaan. Niet slim, hoor ik mijn zwijgende tandarts nu denken. Daar heeft hij gelijk in: zeker niet slim. Zorg dient nooit verwaarloosd te worden. Daarom verhuisde ik zonder dat te communiceren – niet goed te praten, maar vooruit: zwijgen kan ik ook – naar de meest anders ingestelde tandarts denkbaar die ik kon vinden.

Vanaf nu is het zwijgen voorbij. Tegenwoordig bezoek ik een vrolijk babbelende tandarts. Die eerst vraagt wat ik op de tv boven de tandartsstoel wil zien als hij aan de slag gaat. Die daarna vraagt wat voor muziek ik daar bij wil horen. En die pas begint als er extra veel verdovingen zijn gezet en hij heel zorgvuldig heeft uitgelegd wat hij gaat doen. De kindertandarts is er niets bij.

Ontspannen liggen in de tandartsstoel; het kan dus toch. Het zijn twee verschillende werelden. De zwijgende tandarts hoort bij de internationale tandheelkunde-top. Vermoedelijk denkt hij ook ’s avonds aan implantaten en wortelkanaalbehandelingen. De vrolijke tandarts rijdt rond in een Lamborghini en maakt alles behalve de indruk dat hij per se naar dat ene internationale tandartscongres wil om zijn nieuwste tandheelkundige kennis te delen. Het is een boeiende kwestie: waar kies je dan voor, als patiënt? Ik weet het wel. Volgende week mag ik weer. Er tegenop zien doe ik allang niet meer.

Anton Slotboom (Rotterdam, 1980) is journalist voor Trouw en auteur van boeken over o.a. Jules Deelder, de SLM-vliegramp en Sparta. Eerder dit voorjaar verscheen zijn boek over koppen en hersenschade in het Nederlandse voetbal (Mijn hoofd doet gek), wat heeft geleid tot Kamervragen.

Delen