Zorgen
Op deze plek verhalen schrijvers, journalisten en publicisten over een persoonlijke ervaring met de gezondheidszorg en houden zo zorgprofessionals een spiegel voor. Marie-Claire Melzer journalist en schrijver.
“In het ziekenhuis zag ik een heleboel artsen en verloskundigen, telkens weer andere. De baby bewoog niet veel, maar alles was in orde, werd me steeds gezegd. Toch maakte ik me zorgen. Je moet je geen zorgen maken, zei een arts, je hebt een zwangerschap als een 25-jarige. Maar ik was al bijna veertig.
Die negen maanden heb ik veel gedacht en gevreesd, maar niet dat de baby zou overlijden in mijn buik. Precies op de uitgerekende dag.
Daarna heb ik niemand van die hele stoet artsen en verloskundigen nog gezien. Wel zag ik twee nieuwe artsen, een man en een vrouw, die het onderzoek naar de doodsoorzaak leidden. De man wapperde met cijfers en testresultaten, en gaf mij – ongetwijfeld onbedoeld – vooral het gevoel dat ik een mislukt zwangerschapsproject was, maar bij haar, een heel lieve gynaecologe, werd ik langzaam weer mens. Ze wapperde niet met uitslagen en wuifde ook geen zorgen weg, maar praatte met me. Ze hielp me mijn vertrouwen in mezelf, en in de artsen, weer terug te vinden.
Ik was benieuwd naar de doodsoorzaak van mijn kind, maar al snel bleek dat ze niets hadden gevonden. Hij had geen aangeboren afwijkingen of infecties. Het leek erop dat hij gezond was geweest. Waarschijnlijk was hij pas op het laatst in de problemen geraakt.
Mijn nachtmerriescenario was uitgekomen: zijn dood was misschien te voorkomen geweest. Ik vroeg de gynaecologe: moet ik denken aan een snel proces, van minuten of seconden? Ze had een of ander verhaal kunnen ophangen, maar dat deed ze niet. Ze zei: het kan ook een langzaam proces zijn geweest, van uren, of dagen.
Ik vond het verschrikkelijk om te horen, maar was tegelijkertijd blij dat ze mij dit eerlijk vertelde.
Ze nam me serieus. Hoe groots dat was, zie ik nu pas
Eenmaal weer thuis werd ik steeds kwader, op mezelf, en op al die stomme zorgverleners. Ik stuurde een boze brief naar het ziekenhuis. Te midden van een woedende woordenbrij maakte ik één zinnig punt: ik had kritiek op de manier waarop ze de zorg hadden georganiseerd, met te veel verschillende artsen en verloskundigen. Precies dat punt viste de gynaecologe eruit.
Bij onze volgende afspraak zei ze: ik heb je brief gelezen, en ik vind ’m goed. We hebben ’m in het team besproken en we hebben besloten de zorg anders te gaan organiseren. Natuurlijk had zij als arts veel meer kennis dan ik bij elkaar had kunnen googelen. Toch nam ze me serieus. Hoe groots dat was, zie ik nu eigenlijk pas.
Ze zei ook, mocht je ooit weer in verwachting raken, dan beloof ik dat ík je persoonlijk zal begeleiden. Zo is het gegaan. Ik raakte weer in verwachting, en de gynaecologe begeleidde me, samen met een vast team. Deze baby bewoog goed, ik maakte me niet veel zorgen, maar soms toch een beetje. De gynaecologe zei dan nooit dat ik me geen zorgen moest maken. Ze luisterde gewoon.
Ik beviel van een prachtige zoon. De gynaecologe feliciteerde me, en ik heb haar bedankt voor alles, maar misschien toch niet genoeg. Bij dezen.”
Marie-Claire Melzer (1971) schreef, samen met Marieke Klomp, de biografie ‘Boy Edgar. Dubbelleven van een alleskunner’ (2015) en publiceerde het non-fictieboek ‘Drie vrouwen. De vergeten feministen van de jaren dertig’ (2024). Onlangs verscheen ‘We werden zelfs weer gelukkig’, een memoir over de doodgeboorte van haar eerste kind.



