Robert Bleichrodt (1952 – 2024)
Chirurg Robert Bleichrodt drukte niet alleen een stempel op de Nederlandse chirurgie, maar ook op die in Zambia. Hij verloor zijn hart aan het Afrikaanse land, waar hij de laatste zes jaar van zijn werkzame leven doorbracht.
“Je weet pas echt hoe mensen zijn als je als ‘nietsje’, beginnend artsje, onder ze hebt gewerkt”, zegt hoogleraar IC-geneeskunde Armand Girbes in reactie op het overlijdensbericht van Robert Bleichrodt, met wie hij jarenlang nauw samenwerkte.
Begin jaren 80 ontmoette hij Bleichrodt toen Girbes hem als coassistent op de OK mocht assisteren. “Om twee uur ’s nachts was de operatie eindelijk klaar en droop iedereen snel af. Maar niet Rob, die uitgebreid de tijd nam om me te bedanken voor mijn hulp. Ik ben dat nooit vergeten. Het was tekenend voor hem als mens.
Later, toen we als stafleden samenwerkten, trapte hij liever naar boven dan naar beneden. Daarmee ging hij dwars in tegen de gevestigde ziekenhuiscultuur. Het kon hem niets schelen; hij was een onafhankelijke geest, voor wie alleen de inhoud telde. Eigenzinnig in de beste zin van het woord.”
‘Eigenzinnig in de beste zin van het woord’
Behalve arts was Bleichrodt ook opleider in hart en nieren – hij zag onderwijs als de belangrijkste manier om de wereld te verbeteren. Tijdens zijn geneeskundestudie in de jaren 70 werkte hij 5 jaar als leraar gezondheidsleer op twee nijverheidsscholen in Amsterdam-West. Vervolgens koos hij voor het vak van chirurg en deed hij onderzoek naar complicaties bij abdominale chirurgie en de pathofysiologie van peritonitis.
Na jaren in Amsterdam en Almelo te hebben gewerkt, benoemde het Radboudmc hem in 2000 tot hoogleraar gastro-intestinale chirurgie en afdelingshoofd heelkunde. In Nijmegen gaf hij ook leiding aan het chirurgisch opleidingsprogramma voor de ziekenhuizen in de regio.
Na zijn afscheid in 2012 vertrok Bleichrodt met zijn vrouw Wieke naar Zambia. In het St. Francis’ Hospital in Katete leidde hij tal van (inter)nationale artsen op. Het door hem opgezette brandwondencentrum kreeg als eerbetoon zijn naam.
Huisarts Huub Stelder werkte van eind 2013 tot begin 2016 in hetzelfde ziekenhuis en leerde er Bleichrodt kennen als iemand die zich 200 procent voor anderen inzette. “Hij deed alles voor zijn patiënten en stond 24 uur per dag ‘aan’. Zijn vrouw Wieke en hij zamelden ook veel geld in, waarmee ze onder andere lokale waterpompen financierden. Voor collega’s stond hij net zo goed altijd klaar. Toen mijn echtgenote en ik betrokken raakten bij een naar ongeluk, was Rob de eerste die ik belde. Ook in de periode daarna hebben hij en Wieke ons bijgestaan. Dat heeft enorm veel voor ons betekend.”
“Zikomo kwambiri, professor Robert”, schreef het St. Francis’ Hospital na Bleichrodts overlijden op zijn website. Oftewel: dankjewel. “In Kateke vergeten ze je nooit.”



