Schmitz versus Snijders: ‘Schuren is nodig’
duocolumn / Roderick Schmitz en Heleen Snijders bespreken relevante zorgthema’s, tegenstellingen én taboes

Ha Heleen,
Van de hoofdredacteur kreeg ik onlangs, niet zonder enige trots, een preview van de eerste column van het nieuwe columnistenduo in Arts en Auto: Jennifer Bergkamp en Jorn Albers. En weet je, Heleen, het moet niet gekker worden: het zijn verpleegkundigen! En ze waarschuwen ons ook nog eens: ze gaan het ons als artsen niet makkelijk maken. Het zal schuren en pijn doen!
Ik weet nog dat jij mij zoiets ook hebt beloofd toen we vier jaar geleden begonnen met deze column tussen de opleider en zijn pupil. Maar uiteindelijk is gebleken dat we eigenlijk helemaal niet zo veel verschillen. Ja, in ervaring, maar die heb je zo ingehaald.
‘De ‘ik’ frustreert en vreet energie, terwijl ‘het wij’ ons een boost heeft gegeven’
Is er dan met ons helemaal niets gebeurd? Natuurlijk wel. Ook wij zijn van ‘ik’ naar ‘wij’ gegaan: beiden gestart vanuit het ik-perspectief, omdat dat zo makkelijk te begrijpen is. Maar stukje bij beetje zijn we naar het wij-perspectief gegroeid. Die reis heeft ons tijd en energie gekost, maar uiteindelijk ook voldoening gegeven. Want ‘de ik’ frustreert en vreet energie, terwijl ‘het wij’ ons een boost heeft gegeven.
Nu acteren wij als schrijvend doktersduo en verpleegkundig duo nog in gescheiden arena’s. Ik ben benieuwd of de hoofdredacteur het aandurft ons in één hok te zetten. En dan voorspel ik je: uiteindelijk blijken we heel veel op elkaar te lijken.

Ha Roderick,
Van ‘ik’ naar ‘wij’ in vier jaar, zo schrijf je. Klinkt als een logische ontwikkeling, maar zo vanzelfsprekend heb ik het niet ervaren.
In het begin waren mijn reacties nog wat braaf. Niet omdat ik weinig te zeggen had, maar omdat ik de jonge vrouw was in dit duo. Zonder vaste aanstelling, zonder beschermde positie. Ik kon het me niet permitteren om jou, de ervaren mannelijke opleider, publiekelijk de les te lezen. Braafheid was geen stijl, maar een inschatting van risico.
Tegelijkertijd heb je me altijd aangemoedigd scherper te zijn. En gaandeweg werden de columns dat ook. Niet omdat de verschillen verdwenen, maar omdat ik ze minder begon te verpakken. Dat bleef niet zonder gevolgen. Dat hebben wij allebei gehoord, gevoeld en gemerkt.
‘Zo vanzelfsprekend heb ik de ontwikkeling van ik naar wij niet ervaren’
Er kwamen opmerkingen, waarschuwingen, goedbedoelde adviezen. Schuren bleek niet vrijblijvend. Het leverde waardering op, maar ook weerstand. En ja, het heeft me hier en daar ook concreet een vaste baan gekost.
Dat maakt het idee van ‘het wij’ wat ingewikkeld. Het kan verbinden, maar ook verhullen dat niet iedereen dezelfde ruimte heeft. Voor de één is scherpte veilig, voor de ander kost het iets.
Juist daarom gun ik Jennifer en Jorn de vrijheid om te schuren. Zoals ik die later ook ben gaan voelen. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het nodig is. Hiërarchie verdwijnt niet door haar te ontkennen.



