Favoriete pil – Strandmuziek

Jim Faas (Vught, 1954) is verzekeringsarts, jurist en onderzoeker. Zijn favoriete pil: Strandmuziek (Beach Music) van de Amerikaanse romanschrijver Pat Conroy.

Tekst: Frank van Kolfschooten | Beeld: De Beeldredaktie/Peter Strelitski

 

“Meeslepend, over-the-top, rauw, extreem, gestoord, grof, ad rem, maar ook gevoelig en intelligent.” Verzekeringsarts Jim Faas uit Amsterdam komt superlatieven tekort voor Strandmuziek van de Amerikaanse romanschrijver Pat Conroy. “Ik was volkomen ondersteboven van dit boek. Wat kan die man schrijven!”

Hoofdpersoon van het boek is reisschrijver Jack McCall, die na de zelfmoord van zijn vrouw met zijn dochter naar Rome vlucht. Hij probeert daar een nieuw leven op te bouwen, ver weg van zijn familie en vrienden in South Carolina. Na een telegram van een familielid keert hij terug, gaat de confrontatie aan met spoken uit het verleden en komt meer te weten over de levensgeschiedenissen van familie en vrienden. “Bijna alle karakters in het boek zijn getraumatiseerd”, zegt Faas. “Ze proberen er wat van te maken en dat lukt ze niet allemaal. De levensgeschiedenissen zijn hartverscheurend; ongelooflijk wat een mens soms verdragen moet.” Indrukwekkend zijn vooral de verhalen van de ouders van McCalls vrouw, Poolse Joden die de Holocaust hebben overleefd, en van vrienden die de Vietnamoorlog hebben meegemaakt. “Heel aangrijpend. Je houdt het soms niet droog. De kleurrijke figuren en gebeurtenissen staan ver van mijn eigen werkelijkheid. Vergeleken daarmee is mijn leven een oase van rust.”

“Ik was volkomen ondersteboven van dit boek. Wat kan die man schrijven!”

Faas is medisch adviseur bij de afdeling bezwaar en beroep van uitkeringsorganisatie UWV en doet daarnaast wetenschappelijk onderzoek aan de VU. Na zijn studie geneeskunde ging hij rechten studeren. “De cultuur onder artsen in ziekenhuizen stond mij tegen. Onaardig, hard, veel ellebogenwerk en elkaar wegzetten: daar wilde ik niet bij horen. Ik beleefde stiekem veel meer plezier aan het contact met patiënten in mijn bijbaan als verpleger. Ik had ook wel psychiater willen worden, maar daar voelde ik me toen nog te jong voor.” Uiteindelijk combineerde Faas geneeskunde en rechten en vond werk in de verzekeringsgeneeskunde.

“Niemand gaat medicijnen studeren met het idee: ik word verzekeringsarts”, zegt Faas. “Toch is het een belangrijk vak, waarin je verreikende besluiten neemt over de arbeidstoekomst van mensen. Mij spreekt aan dat je de gelegenheid hebt om hun levensgeschiedenis en arbeidsverleden uitgebreid door te spreken. Ik neem daar zeker een uur de tijd voor. Ik merk dat patiënten dat erg op prijs stellen. Specialisten praten met hen alleen over details van hun ziektebeeld en weten zelden iets over hun werk en privéleven.”

Delen