Martijn & Marijn bespreken het nieuwste Arts en Auto-magazine
martijn & marijn / oktober 2026

Marijn: “Ik zie dat de shortlist voor de Zorgstem van het Jaar bekend is. Ik ken ze niet allemaal, maar dat vind ik juist leuk. Het is een mooie mix van gevestigde namen en nieuwe, wat onbekendere stemmen.”
Martijn: “We pretenderen niet dat dit de tien ‘beste’ stemmen van 2026 zijn. Natuurlijk hebben we gekeken naar het aantal nominaties, maar we willen ook laten zien hoe verschillend de stemmen zijn. De een maakt vlogs, de ander schrijft scherpe columns of gaat zelfs het theater in. En allemaal laten ze hun stem horen over iets anders. Met deze verkiezing willen we juist die verschillende zorgverleners in het zonnetje zetten.”
Marijn: “En er staat niemand tussen die aan Arts en Auto of aan VvAA verbonden is.”
Martijn: “Klopt. Dat vinden we wel zo zuiver. Iemand als Jennifer Bergkamp was ook genomineerd, maar omdat zij vaste blogger en columnist bij ons is, staat ze niet op de lijst.”
Marijn: “Oké, helder. Hé, ik moet door Jennifer denken aan een andere verpleegkundige: Ilse de Boer, die in deze editie vertelt over haar missies voor Artsen zonder Grenzen. Vier keer is ze in Zuid-Soedan geweest. Echt indrukwekkend.”
Martijn: “Heb jij ooit overwogen om zo’n missie voor Artsen zonder Grenzen te doen?”
Marijn: “Nee. Stel dat hier ooit oorlog uitbreekt, dan zal ik er staan, uiteraard. Maar het opzoeken? Nee. Ik denk dat ik de hoeveelheid ellende die je daar ziet niet aan zou kunnen. Voor mezelf is dat nog tot daaraan toe, maar ik heb een vrouw en kinderen. Ik vrees dat ik als een andere versie van mezelf terug zou komen.”
Martijn: “Als traumachirurg zie je toch ook veel ellende?”
Marijn: “Zeker, al is dat toch van een andere orde. Maar je hebt gelijk. En dat is een van de redenen dat ik ben gestopt met level 1-traumazorg. Misschien maakt die ervaring wel dat ik zoveel bewondering heb voor deze verpleegkundige. Dat geldt trouwens ook voor de man op de cover, die na zijn dwarslaesie weer als fysiotherapeut werkt. Een wereldprestatie.”
Martijn: “Interessant dat je dat woord gebruikt: wereldprestatie. Het is natuurlijk aan jou als lezer om na het lezen van zo’n verhaal je eigen conclusies te trekken. Maar wij proberen hem juist niet neer te zetten als held. Zijn dwarslaesie is een belangrijk deel van zijn leven, maar niet zijn héle verhaal. We willen hem laten zien als fysiotherapeut. Bovendien willen we niet de boodschap afgeven dat alles maakbaar is. Dat succes alleen een kwestie is van hard genoeg je best doen. Want zo werkt het voor veel mensen helaas niet.”
Marijn “Welke keuzes maak je dan om hem niet als held neer te zetten?”
Martijn: “Dat zit ‘m bijvoorbeeld in woordkeuze. Je zou boven het verhaal kunnen zetten: ‘Ondanks zijn dwarslaesie werkt hij weer als fysiotherapeut.’ Dat trekt misschien meer de aandacht. Maar wij hebben op de cover gekozen voor: ‘Luuk Nobbe werkt na zijn dwarslaesie nog steeds als fysiotherapeut.’ Lijkt misschien een klein verschil, maar het doet er wel toe. Bij die eerste kop ligt de nadruk op zijn dwarslaesie en op wat hij heeft overwonnen. Bij die tweede is híj meer het verhaal.”
Marijn: “Ik hoor het verschil, ik snap wat je bedoelt.”
Martijn: “Maar begrijp me niet verkeerd: ik vind het ook superknap wat hij heeft bereikt. En mooi dat zijn werkgever hem die kans heeft gegeven.”
Marijn: “Dat ben ik dan weer niet met je eens. Voor mij zou het een no-brainer zijn om hem aan te nemen. Zorginstellingen propageren dat ze het beste voor hebben met mensen, ze focussen op herstel. Nou, dan kun je dat op zo’n moment ook echt laten zien. Ik denk dat het voor patiënten enorm waardevol is als een zorgverlener wéét hoe het is om ergens mee te dealen. Hij kan dingen voordoen. Hij kent de valkuilen. Hij weet hoe het is om uit een rolstoel te kukelen.”
Martijn: “Ken jij veel zorgverleners met een beperking of chronische aandoening?”
Marijn: “Nee, eigenlijk niet. De eerste die bij mij opkomt is Soete Meertens, die in een rolstoel zit en als geneeskundestudent blogs schreef voor Medisch Contact. Die las ik graag. Ik vond het mooi en leerzaam om een inkijkje te krijgen in haar wereld.”
Martijn: “Ik moet denken aan onze Schrijfpoli-deelnemer Luc Zwiep, ook geneeskundestudent. Hij schreef in zijn eerste blog openhartig over zijn urostoma en over hoe jammer hij het vindt dat er bijna geen ‘zieke’ dokters zijn. Eén zin is me bijgebleven: je lichaam hoeft niet foutloos te zijn om van betekenis te kunnen zijn.”
Marijn: “Prachtig! En helemaal waar. Sterker nog: juist iemand die weet hoe het is om patiënt te zijn, kan voor anderen enórm van betekenis zijn.”



